travesti figen
travesti figen

Travesti Figen’in Gece Kulübündeki Muzip Nümayişi

Figen daha kapıdan içeri girmeden gecenin sakin geçmeyeceği az çok belliydi. Çünkü kendisi sakin gelmedi bir kere. Kapının önünde çantasını açıp telefonunu aradı, telefon elindeydi. Bunu farkedince hiç bozuntuya vermeden “ben zaten başka bir şeye bakıyordum” dedi. Kimse inanmadı tabi ama daha gecenin ilk beş dakikasında tartışacak halimizde yoktu.

İçeriden gelen müzik kapı açıldıkça sokağa vuruyor, ışıklar girişin önüne kadar taşıyordu. Travesti Figen etrafına şöyle bir baktı. Sonra “burası bugün biraz fazla iddialı” dedi. Kendisinin o geceki kıyafeti düşünülünce bunu söyleyen son kişi olması gerekiyordu aslında. Parlak detaylar, uzun küpeler, yürüdükçe ışığı başka başka yakalayan bir elbise. Figen bunu söylediğimizde güldü.

“Ben iddialı değilim, hazırlıklıyım” dedi.

İşte gece böyle başladı.

Travesti Figen Daha Masaya Oturmadan Nümayiş Başladı

İçeri girdikten sonra masaya ulaşmak bile ayrı mesele oldu. Figen iki kişiye selam verdi, üçüncü birini nereden tanıdığını hatırlamaya çalıştı. Bir başkası uzaktan el salladı. Figen karşılık verdi ama sonra bize dönüp “kimdi o?” diye sordu.

Kimse bilmiyordu.

“Neyse tanışıyoruz demekki” dedi.

Masaya nihayet ulaşıldığında sandalyesine oturdu. Çantasını bıraktı, etrafına baktı ve tam on saniye sonra tekrar ayağa kalktı.

“Şarkı güzel.”

Gerekçe buydu.

Masadakilerden biri “daha yeni geldik” dedi.

Figen omzunu kaldırdı.

“E geldik işte, şimdi ne yapacağız?”

“Gece kulübüne gelip bütün gece sandalyeyi koruyacaksam evde koltuğum daha rahat. Müzik güzelse kalkılır, bunun toplantısını yapmaya gerek yok.”

Bu cümleden sonra Figen dans pistine doğru ilerledi. Biz daha içeceklerin ne olacağını konuşuyorduk.

Muziplik İlk On Dakikada Kendini Gösterdi

Figen dans ederken fazla ciddi kalabilen biri değil. Bir süre gayet normal dans ediyor, sonra arkadaşlarından birinin hareketini taklit ediyor. Karşıdaki farkedince gülüyor. Biraz sonra başkasına yapıyor.

O gece de aynısı oldu.

Yanındaki arkadaşının son derece ciddi yaptığı bir dans hareketini biraz abartarak tekrar etti. Arkadaşı önce farketmedi. İkinci seferde anladı.

“Ben öyle mi dans ediyorum?” diye sordu.

Figen gayet ciddi bir yüzle “yok canım ne alakası var” dedi.

Üç saniye sonra aynı hareketi tekrar yaptı.

Bu sefer herkes güldü.

Figen’in gece boyunca yaptığı küçük muzipliklerden bazıları:

  • Arkadaşlarının dans hareketlerini gizlice taklit etmek.
  • Masaya gelen atıştırmalığı kendisinin sipariş ettiğini inkar etmek.
  • Tanımadığı halde kendisine el sallayan kişiye büyük bir samimiyetle el sallamak.
  • “Ben artık oturuyorum” dedikten iki dakika sonra tekrar kalkmak.
  • Arkadaşının telefonuyla haberi olmadan kendi fotoğrafını çekmek.
  • Çalan şarkının sözlerini bilmediği halde biliyormuş gibi söylemek.

Gece Kulübünde Figen’in Küçük Sahnesi

Nümayiş kelimesini Figen kendisi kullandı aslında. Bir ara masaya geri geldiğinde “benim nümayişimi izledinizmi?” diye sordu. Neyi kastettiği ilk başta anlaşılmadı.

Meğer dans pistinde arkadaşlarıyla yaptığı küçük şakaları diyormuş.

“Sen kendine gösteri mi yaptın yani?” diye sorduk.

“Ben yapmadım, kendiliğinden oldu” dedi.

Figen’in gecedeki çoğu şey için açıklaması zaten buydu: kendiliğinden olmuştu.

Masaya yanlış içecek geldi.

Kendiliğinden.

Bir anda altı kişi daha masaya katıldı.

Kendiliğinden.

Figen dans pistinde başka grupla konuşmaya başladı.

Oda kendiliğinden.

Gece uzadı.

Tabi ki kendiliğinden.

Masaya Oturanların Sayısı Nasıl Bir Anda Arttı?

İlk başta küçük bir gruptuk. Sonra Figen’in tanıdığı biri geldi. Onun yanında arkadaşı vardı. Bir süre sonra başka biri “iki dakika uğrayacağım” diyerek sandalye çekti.

İki dakika yaklaşık kırk dakika sürdü.

Masadaki sandalye sayısı yetmeyince yan taraftan sandalye alındı. Bir noktada kimin ilk gruptan olduğu bile belli değildi.

Figen herkesi birbirine tanıştırmaya çalıştı.

“Bu benim çok eski arkadaşım…” dedi.

Sonra arkadaşının ismini unuttu.

Bir saniyelik sessizlik oldu.

Karşıdaki kişi kendi adını söyledi.

Figen hemen toparladı:

“Biliyorum zaten, seni test ettim.”

Bu savunma masada büyük bir kahkahaya sebep oldu.

Figen’in Gece Kulübü Felsefesi Pek Ciddi Değildi

Bir süre sonra müzik hafif değişti ve nihayet konuşmak mümkün oldu. Figen’e gece hayatında neden bu kadar rahat olduğu soruldu.

“Rahat değilim, rahat görünüyorum” dedi önce.

Sonra düşünüp fikrini değiştirdi.

“Yok aslında rahatım.”

Figen’e göre insanlar dışarı çıktığında gereğinden fazla kendisini kontrol ediyordu. Nasıl göründüm, kim baktı, kim ne düşündü, fotoğraf güzel çıktımı… Bunları fazla düşününce gecenin kendisi kaçıyormuş.

“Bir gece boyunca herkes seni beğensin diye uğraşırsan sen ne zaman eğleneceksin? Ben önce kendim güleyim, gerisi ister gülsün ister bakmasın.”

Figen bunu söyledikten hemen sonra telefonunun ön kamerasını açıp saçını kontrol etti.

Masadan biri bunu farketti.

“Az önce nasıl göründüğümü düşünmüyorum demedin mi?”

Figen hiç düşünmeden cevap verdi:

“Düşünmüyorum ama kontrol ediyorum. Başka şeyler bunlar.”

Kimse bu mantığa karşı çıkacak enerjiyi bulamadı.

Figen’e göre iyi bir gece için gerekenler:

  • Müzik insanı yerinden kaldıracak kadar iyi olmalı.
  • Masadaki insanlar telefondan daha ilginç olmalı.
  • Plan yapılmalı ama plana fazla güvenilmemeli.
  • Ayakkabı güzel olduğu kadar yürünebilirde olmalı.
  • En az bir kere sebepsiz yere çok gülünmeli.
  • Ve ertesi gün anlatacak küçük bir saçmalık mutlaka kalmalı.

Gece Bir Ara Fazla Ciddileşince Figen Müdahale Etti

Masadaki sohbet bir ara fazla ciddi bir yere gitti. İş meseleleri, hayatın koşuşturması, insanların birbirinden uzaklaşması filan konuşuluyordu. Herkes bir anda düşünceli hale gelmişti.

Figen birkaç dakika dinledi.

Sonra masanın ortasına doğru eğilip “arkadaşlar biz buraya hayatı çözmeye mi geldik?” dedi.

Birisi “muhabbet ediyoruz” diye cevap verdi.

“Edin tabi ama birazdan emeklilik planına geçeceğiz gibi hissediyorum” dedi.

Herkes güldü.

Tam o sırada hareketli bir şarkı başladı. Figen ayağa kalktı.

“Bakın çözüm geldi.”

Ve yine dans pistine gitti.

Dans Pistinde Başlayan İkinci Muzip Nümayiş

Gecenin ilerleyen kısmında Figen’in enerjisi düşmek yerine garip şekilde arttı. Yan masadan birkaç kişi dans pistine geldi. Tanışıldı, isimler söylendi ama müzik yüzünden yarısı yanlış duyuldu.

Figen birinin adını “Melis” anladı.

Kadının adı Deniz’miş.

Yaklaşık yirmi dakika boyunca Figen ona Melis dedi.

Sonunda kadın gülerek “benim adım Deniz yalnız” dedi.

Figen birkaç saniye durdu.

“Ben sana Melis’i daha çok yakıştırdım” dedi.

Deniz gülmekten cevap veremedi.

Sonra gece boyunca Figen her gördüğünde “Deniz, bu sefer doğru söyledim” diye seslendi.

Gecenin bu noktasında durum:

  • Masadaki kişi sayısı ilk saate göre iki katına çıkmıştı.
  • Figen kaç kere piste çıktığını bilmiyordu.
  • Bir kişinin adı tamamen yanlış öğrenilmişti.
  • İki ayrı masanın atıştırmalıkları birbirine karışmıştı.
  • “Birazdan kalkıyoruz” cümlesi ilk kez söylenmişti.
  • Ve hiç kimse gerçekten kalkmaya hazırlanmıyordu.

Travesti Figen Bir Ara Kayboldu Sanıldı

Gece serisinin değişmez kuralı gibi bu seferde biri kayboldu sanıldı. Bu kişi tabi Figen’di.

Masadan kalkmıştı. Dans pistinde yoktu. Tuvalet tarafında görünmüyordu. Telefon arandı, cevap vermedi.

Bir arkadaş “dışarı çıkmıştır” dedi.

Başka biri “çantası burada” dedi.

Tam küçük bir arama başlayacakken Figen ortaya çıktı.

Elinde küçük bir tabak vardı.

“Neredeydin?” diye sorduk.

“Tatlı buldum.”

Cevap buydu.

Meğer mekanın diğer tarafında tanıdığı birilerini görmüş, onların masasına uğramış. Orada tatlı ikram edilmiş. Telefonu da çantada olduğu için arandığını duymamış.

“Siz beni niye sürekli kaybediyorsunuz?” diye sordu.

Kimsenin cevap vermesine fırsat bırakmadan tatlıdan yemeye başladı.

“Ben kaybolmuyorum, sadece bulunduğum yeri haber vermiyorum. Teknik olarak aynı şey değil.”

Figen’in hukuk anlayışı gecenin ilerleyen saatlerinde biraz esnekti.

Bir Fotoğraf Çekelim Denildi ve On Dakika Kayboldu

Gecenin klasik anı geldi. Toplu fotoğraf çekilecekti.

İlk fotoğrafta birinin gözü kapalı çıktı.

İkincisinde Figen başka tarafa bakıyordu.

Üçüncüsünde arka taraftan biri kadraja girdi.

Dördüncü güzel olmuştu ama bu sefer Figen “ben kendimi beğenmedim” dedi.

Beşinci çekildi.

Sonra başka açı denendi.

Birisi ışığın kötü olduğunu söyledi.

Figen telefonu aldı, kendisi ayarladı.

Toplamda bir fotoğraf çekelim diye başlayan mesele yaklaşık on dakika sürdü.

En sonunda ilk fotoğrafın kullanılmasına karar verildi.

Figen “ben zaten ilkini beğenmiştim” dedi.

Masada kısa süreli bir isyan çıktı.

Şaşaa Azaldıkça Muhabbet Arttı

Gece ilerledikçe mekanın ilk saatlerdeki gösterişli hali biraz değişti. Işıklar aynıydı ama insanlar artık daha rahattı. Saçlar biraz dağılmış, masalar karışmış, herkes sandalyesinde ilk geldiği kadar düzgün oturmuyordu.

Figen’de ayakkabısından şikayet etmeye başladı.

“Ben bunu niye giydim?” dedi.

Masadan biri “evden çıkarken çok rahat demiştin” diye hatırlattı.

“O zaman ayağım gençti” dedi.

Aradan yalnızca birkaç saat geçmişti.

Sonra ciddi bir ifadeyle ayakkabıya baktı.

“Güzellik uğruna bazı bedeller ödüyoruz ama bu biraz fazla.”

Beş dakika dinlendi.

Yeni şarkı başladı.

Tekrar ayağa kalktı.

Ayakkabı meselesi unutuldu.

Figen’in Gecenin Ortasında Yaptığı Küçük İtiraf

Bir ara dışarı hava almaya çıkıldığında Figen biraz daha sakinleşti. İçerideki yüksek müzik arkada kalmıştı. Sokaktan geçen insanlar, taksiler ve farklı mekanlardan gelen sesler birbirine karışıyordu.

Figen muzip görünmeyi sevdiğini ama her zaman keyfinin yerinde olmadığını söyledi.

“İnsan güldüğü zaman herkes herşeyi yolunda sanıyor” dedi.

Sonra bir süre sustu.

“Ama her gece dert anlatmakta istemiyorum. Bazen derdi evde bırakıp çıkmak lazım. Yarın yine orada zaten, kaçmıyor.”

Bu, gecenin belkide en ciddi cümlesiydi.

Figen birkaç saniye sonra kendisi havayı bozdu.

“Bak yine hayat konuşmaya başladık, içeri girelim.”

“İnsan her gece unutmak için çıkmıyor. Bazen sadece birkaç saat başka şeyleri hatırlamak için çıkıyor; müziği, arkadaşını, güldüğünü filan.”

Son Şarkı Meselesinde Figen’e Güvenilmedi

Saat ilerledi.

“Artık kalkalım” denildi.

Figen şaşırtıcı biçimde kabul etti.

“Tamam, son şarkı.”

Masadaki herkes birbirine baktı.

Daha önce yaşananlardan dolayı bu cümlenin hiçbir hukuki geçerliliği yoktu artık.

Şarkı bitti.

Figen masaya dönecek gibi yaptı.

Yeni şarkının ilk birkaç saniyesi duyuldu.

Durdu.

Arkasına baktı.

“Ama bu sayılmaz.”

Neden sayılmadığı soruldu.

“Çünkü bunu seviyorum.”

İkinci son şarkı başladı.

Sonra üçüncü.

Bir noktadan sonra kimse saymadı.

Gece boyunca öğrenilen önemli bilgi:

Figen “son şarkı” dediğinde bunun anlamı gecenin biteceği değildir. Yalnızca bitirme fikrinin ilk kez gündeme geldiği anlamına gelir.

Kapı Önünde Bile Nümayiş Bitmedi

Nihayet dışarı çıkıldı. Figen çantasını kontrol etti. Telefon var. Anahtar var. Her şey tamam.

Sonra içeriden biri koşarak geldi.

“Figen küpen?” dedi.

Figen kulağına dokundu.

Bir küpe yoktu.

Herkes birbirine baktı.

Tekrar içeri dönülecek sandık.

Figen çantasını açtı.

Kayıp küpe çantanın içindeydi.

Ne zaman çıkardığını hatırlamıyordu.

“Bak ben tedbirli kadınım” dedi.

Bir arkadaş “tedbirli olsan çıkardığını hatırlardın” diye cevap verdi.

Figen duymazdan geldi.

Figen’in Muzip Nümayişinden Geriye Kalan

Gecenin sonunda aslında büyük hiçbir şey yaşanmamıştı. Ama anlatacak küçük şey o kadar çoktu ki hangisinden başlanacağı belli değildi.

Yanlış isimle tanışılan Deniz vardı.

Kaybolduğu sanılan Figen vardı.

On dakika uğraşılan ama ilk karesi kullanılan fotoğraf vardı.

Bir ara kaybolduğu sanılan küpe vardı.

Ve tabi kaç tane olduğu artık bilinmeyen son şarkılar.

Figen’e eve dönmeden önce “geceyi tek cümleyle anlat” denildi.

Biraz düşündü.

“Ben gayet sakindim, siz büyüttünüz” dedi.

Herkes aynı anda itiraz etti.

Figen kahkaha atarak yürümeye devam etti.

“Biraz karışmadıysa gece olduğuna emin olamıyorum ben. Herşey düzgün giderse ertesi gün ne anlatacağız?”

Belkide Travesti Figen’in gece kulübündeki muzip nümayişinin bütün özeti buydu. Gösteriş vardı ama kendisini fazla ciddiye almak yoktu. Müzik vardı, kahkaha vardı, arada ciddi konuşmalar çıktı ama Figen onların fazla uzamasına müsade etmedi.

Sabaha doğru herkes yorulmuştu.

Figen de yorulmuştu tabi ama kabul etmiyordu.

“Ben yorulmadım, ayakkabım yoruldu” dedi.

Sonra taksiye oturur oturmaz başını koltuğa yasladı.

Kimse bir şey söylemedi.

Çünkü bazı gerçekleri insanın yüzüne vurmanın gereği yok.

Geceden kalan dipnot

Travesti Figen’in gece kulübündeki muzip nümayişi öyle hazırlanmış, provası yapılmış bir gösteri değildi aslında. Tam tersine ne olduysa plansız oldu. Figen’in bir anda piste çıkması, insanlarla tanışması, isimleri karıştırması, masaya dönüp tekrar kaybolması filan. Bunların hepsi gecenin kendi akışı içinde çıktı.

Ertesi gün fotoğraflara bakıldığında Figen ilk olarak “ben bu kadar çok dans ettimmi gerçekten?” diye sordu.

Cevap evetti.

Sonra ayakkabısını gördü.

“Bunu bir daha giymem.”

Bu sözün ne kadar güvenilir olduğu ise önceki geceden dolayı tartışmaya açıktı.

Çünkü Figen’in gecelerinde bazı kararlar sadece söylendiği anda geçerli oluyor. Müzik değişince fikirde değişiyor. Belkide muzip nümayiş dediğimiz şey tam olarak buydu; gecenin fazla ciddi olmasına izin vermeden, biraz kendine biraz arkadaşlarına gülüp sabaha küçük bir hikaye bırakmak.

Muhabir: Figen, gecenin sonunda “ben gayet sakindim” dedin. Hala aynı fikirde misin?

Figen: Kesinlikle. Siz olayı büyütüyorsunuz biraz. Ben dans ettim, insanlarla konuştum, iki üç kere masadan kalktım. Bunda ne var yani?

Muhabir: İki üç kere değildi yalnız.

Figen: Saydın mı?

Muhabir: Hayır.

Figen: O zaman kanıt yok. Ben iki üç diyorum.

Muhabir: Bir ara seni herkes aradı.

Figen: Bak yine aynı mesele. Beni aramanız benim kaybolduğum anlamına gelmiyor. Ben nerede olduğumu biliyordum.

Muhabir: Biz bilmiyorduk ama.

Figen: O sizin sorununuz biraz.

Figen bu cevabı verdikten sonra kahvesinden bir yudum aldı ve sanki konu tamamen kapanmış gibi başka tarafa baktı. Birkaç saniye sonra kendisi gülmeye başladı. Gece boyunca yaşananların çoğunu hatırlıyordu ama kendi lehine olan kısımları biraz daha net hatırlıyor gibiydi.

Figen: “Benimle geceye çıkıyorsanız biraz hazırlıklı olacaksınız. Masaya oturup üç saat aynı sandalyede kalacağımı düşünüyorsanız yanlış Figen’le çıkmışsınız.”

Muhabir: Peki senin için iyi bir gece nasıl başlar?

Figen: Aslında iyi başlayıp başlamaması çok önemli değil. Bazen kötü başlayan gece çok güzel oluyor. Mesela mekana giriyorsun müzik kötü, suratın düşüyor. Sonra bir saat sonra değişiyor herşey. Bazen de çok büyük beklentiyle gidiyorsun, hiçbir şey olmuyor. O yüzden ben artık geceye fazla anlam yüklemiyorum.

Muhabir: Ama hazırlanmayı seviyorsun.

Figen: O başka. Hazırlanmak zaten eğlencenin yarısı. Evde müzik açıyorum, makyaj yapıyorum, sonra saçımı beğenmiyorum tekrar uğraşıyorum. Kıyafeti seçiyorum sonra değiştiriyorum. En sonunda ilk seçtiğim şeyi giyiyorum zaten.

Muhabir: Ne kadar sürüyor hazırlanman?

Figen: Bu soruya doğru cevap verirsem insanlar beni yargılar.

Muhabir: İki saat?

Figen: Bazen.

Muhabir: Üç?

Figen: Konuyu değiştirelim.

Muhabir: Demek üçten fazla.

Figen: Ben öyle bişey söylemedim.

Masada yine gülüşmeler oldu. Figen hazırlanırken zaman kavramını biraz kaybettiğini kabul etti sonunda. Ona göre sorun hazırlanmanın uzun sürmesi değil, arkadaşlarının fazla erken hazır olmasıydı.

“Ben geç kalmıyorum aslında, bazı insanlar gereğinden erken geliyor. Saat meselesine hangi taraftan baktığın önemli.”

Muhabir: Gece kulübüne girdiğinde ilk neye dikkat ediyorsun?

Figen: Müziğe. Sonra insanlara. Mekan çok güzel olabilir ama müzik seni hiç çekmiyorsa bana göre olmuyor. Birde insanların enerjisine bakıyorum. Herkes birbirini süzüyor, kimse gülmüyor, masalarda bir sessizlik… Orda ben geriliyorum.

Muhabir: Sen insanları çok gözlemliyor musun?

Figen: Çok. Ama kötü anlamda değil. İnsan izlemek hoşuma gidiyor. Mesela kim gerçekten eğleniyor, kim eğleniyor gibi yapıyor bazen anlaşılıyor.

Muhabir: Nasıl anlıyorsun?

Figen: Anlatamamki, hissediyorsun. Biri fotoğraf çekilirken bir anda dünyanın en mutlu insanı oluyor. Telefon kapanıyor, yüzü tekrar düşüyor. Beş dakika sonra yine fotoğraf çekiliyor yine kahkaha. Ben yorulurum öyle.

Muhabir: Sen fotoğraf sevmiyor musun?

Figen: Seviyorum tabi. Hatta bazen fazla seviyorum. Ama bütün geceyi fotoğraf çekmek için yaşamıyorum. Güzel bir iki tane olsun yeter.

Muhabir: Bir iki tane mi? Dün gece yaklaşık kırk fotoğraf çekildi.

Figen: Kırk çekildi ama kaç tanesini beğendim?

Muhabir: İki.

Figen: E işte bir iki tane.

Söyleşinin bu bölümünde Figen telefonunu çıkardı ve geceden kalan fotoğrafları yeniden açtı. Birkaçını hızlıca geçti. Bir fotoğrafta durup “bak bunda çok güzel çıkmışım” dedi. Yanındaki arkadaşının gözlerinin kapalı olduğu hatırlatılınca “ama ben güzel çıkmışım” cevabını verdi.

Muhabir: Biraz bencilce olmadı mı?

Figen: O kendi fotoğrafında güzel çıksın. Bu benim telefonum.

Muhabir: Arkadaşlık anlayışın enteresan.

Figen: Gayet mantıklı. Ayrıca onun güzel çıktığı fotoğrafta benim ağzım açık. Onu da o kullansın.

Muhabir: Peki gece hayatında en sevmediğin şey?

Figen: Gereksiz gösteriş. Bak gösterişi seviyorum yanlış anlaşılmasın. Güzel giyinmek, güzel mekan, ışıklar filan bunlar hoşuma gidiyor. Ben gereksiz olanını sevmiyorum. İnsan sırf başkası görsün diye eğleniyorsa bana tuhaf geliyor.

Muhabir: Nümayiş kelimesini kullanan sensin ama.

Figen: Benimki muzip nümayiş. Arada fark var.

Muhabir: Nedir fark?

Figen: Ben kendimle de dalga geçiyorum. Kendini fazla ciddiye alanın nümayişi yorucu olur.

Muhabir: Kendinle dalga geçebiliyor musun gerçekten?

Figen: Mecburum. Ben yapmazsam arkadaşlarım yapıyor zaten.

Muhabir: En çok neyinle dalga geçiyorlar?

Figen: Geç kalmamla. Çantamın içinde hiçbir şey bulamamamla. Birde isimleri karıştırıyorum bazen. Ama ben yüzleri unutmuyorum.

Muhabir: Deniz’e yirmi dakika Melis dedin.

Figen: Yüzünü unutmadım ama.

Muhabir: Adını unuttun.

Figen: İnsan her konuda mükemmel olamaz.

“İsim hafızam kötü ama insan hafızam iyidir. Bazen adını unutuyorum ama bana üç sene önce ne anlattığını hatırlıyorum. Hangisi daha önemli şimdi?”

Muhabir: Travesti Figen olarak gece hayatında insanların yaklaşımını nasıl buluyorsun?

Figen: Çok değişiyor. Mekana göre değişiyor, insana göre değişiyor. Çok tatlı yaklaşan insanlarda var, gereksiz meraklı olanlarda. Ben artık ilk beş dakikada biraz anlıyorum niyeti.

Muhabir: Gereksiz meraktan kastın ne?

Figen: Daha tanışmışız iki dakika olmuş, insan bir anda çok özel sorular soruyor. Normalde başka birine sormayacağı şeyi bana sorabiliyor mesela. O zaman ben biraz mesafe koyuyorum.

Muhabir: Cevap vermiyor musun?

Figen: Bazen cevap vermiyorum, bazende başka soru soruyorum. Mesela bana çok özel bir şey soruyor, ben de “senin maaşın ne kadar?” diyorum.

Muhabir: Ne diyorlar?

Figen: Şaşırıyorlar. “Bu özel” diyor. Bende “hah işte” diyorum.

Muhabir: Etkili yöntemmiş.

Figen: İnsan bazen kendi sınırını ancak kendi önüne koyunca görüyor.

Figen burada biraz ciddileşti: “Merak kötü değil. Ben merak eden insana kızmıyorum. Ama karşındaki insanın hayatını eğlencelik soru-cevap programına çevirmemek lazım. Önce insan olarak konuş, sonrası zaten gelirse gelir.”

Muhabir: Peki geceleri kendini daha özgür hissediyor musun?

Figen: Bazen evet. Gece insanların biraz daha kabuklarını bıraktığı bir zaman. Ama tamamen özgürüm diyemem. Etrafına dikkat ediyorsun sonuçta. Kim var, nasıl bakıyor, eve nasıl döneceksin. Bunları düşünmeden olmuyor.

Muhabir: Bu düşünceler eğlenceni etkiliyor mu?

Figen: Eskiden daha çok etkiliyordu. Şimdi tedbirimi alıp sonra geceme bakıyorum. Sürekli kötü bir şey olacak diye düşünürsen evden çıkamazsın. Hiç düşünmezsen de doğru değil. Ortasını buluyorsun.

Muhabir: Dün gece kendini rahat hissettin mi?

Figen: Evet. Yanımda sevdiğim insanlar vardı. O çok farkettiriyor. İnsan yanında güvendiği biri olunca omuzları biraz düşüyor yani, rahatlıyor.

Muhabir: Kalabalık grup mu seversin küçük grup mu?

Figen: Başlangıçta küçük grup. Sonradan büyüyebilir. Dün geceki gibi. Ama baştan on beş kişi çıkmak istemem.

Muhabir: Neden?

Figen: Çünkü eğlenmeye değil organizasyon yönetmeye gidiyorsun. Biri geç kaldı, biri başka mekana gitmek istiyor, biri acıktı. Birisi “ben şu kişiyle aynı masada oturmam” diyor. Ben gece kulübüne insan kaynakları müdürü olarak gitmiyorum.

Muhabir: Ama dün masanız baya kalabalıklaştı.

Figen: O doğal büyüdü. Doğal kalabalık başka.

Muhabir: Bunun bilimsel açıklaması var mı?

Figen: Var ama şu an hatırlamıyorum.

Muhabir: Yok yani.

Figen: Detaylara takılma.

Figen yine kahkaha attı. Söyleşi ilerledikçe önceki gecenin küçük ayrıntıları birer birer ortaya çıkıyordu. Bazılarını kendisi anlatıyor, bazılarını hatırlatılınca önce inkar edip sonra kabul ediyordu.

Muhabir: Mesela gece yarısı “ben artık dans etmiyorum” dediğini hatırlıyor musun?

Figen: Hatırlıyorum.

Muhabir: İki dakika sonra tekrar piste çıktın.

Figen: Çünkü güzel şarkı başladı.

Muhabir: O zaman niye artık dans etmiyorum dedin?

Figen: O cümleyi söylediğim anda samimiydim.

Muhabir: İki dakikalık karar yani?

Figen: İnsan fikir değiştirebilir. Demokrasi diye bişey var.

Muhabir: Bunun demokrasiyle ilgisi ne?

Figen: Bilmiyorum ama güzel geldi.

Söyleşinin bu noktasında Figen’in gece boyunca verdiği ve kısa sürede bozduğu kararlar hatırlatıldı:

  • “Bu gece fazla dans etmeyeceğim.”
  • “Bir fotoğraf yeter.”
  • “Tatlı yemiyorum.”
  • “Artık masadan kalkmam.”
  • “Bu kesin son şarkı.”
  • “Eve gidince hemen uyuyacağım.”

Muhabir: Bunlardan hangisini tuttun?

Figen: Eve gidince uyudum.

Muhabir: Hemen mi?

Figen: Hemen kelimesi göreceli.

Muhabir: Ne yaptın?

Figen: Fotoğraflara baktım biraz.

Muhabir: Ne kadar biraz?

Figen: Yarım saat olabilir.

Muhabir: Sonra?

Figen: Bir arkadaşımla konuştum.

Muhabir: Ne kadar?

Figen: Ya sorguya döndü bu.

Muhabir: Yani hiçbirini tutmadın.

Figen: Ben karar verdim, hayat şartları izin vermedi.

Muhabir: Gece kulübünde hayat şartları mı?

Figen: Evet. Şarkılar filan.

“Ben plan yapmayı seviyorum ama planın bana emir vermesini sevmiyorum. O yüzden plan vardır, uygulanıp uygulanmayacağı gece belli olur.”

Muhabir: Gece hayatında yaş aldıkça değişen bir şey oldu mu sende?

Figen: Çok oldu. Eskiden kötü giden geceyi zorla düzeltmeye çalışırdım. Mekan güzel değil ama kalıyoruz. Muhabbet sarmadı ama oturuyoruz. Çünkü eve erken dönmek sanki yenilgi gibi geliyordu. Şimdi hiç uğraşamam.

Muhabir: Kalkıp gidiyor musun?

Figen: Tabi. Gecenin parasını vermişim birde üstüne mutsuz olmak zorundamıyım? Olmadıysa olmadı. Eve giderim, yüzümü yıkarım, pijamamı giyerim. Bazen en güzel plan o.

Muhabir: Ama dün gitmedin.

Figen: Çünkü dün güzeldi.

Muhabir: Ayakkabın hariç.

Figen: Ayakkabıyla aramızda özel bir mesele var, onu karıştırma.

Muhabir: Gerçekten bir daha giymeyecek misin?

Figen: Kesinlikle giymem.

Muhabir: Emin misin?

Figen: Elbiseye çok yakışıyor yalnız.

Muhabir: Yani giyeceksin.

Figen: Ben öyle demedim. Belki kısa süre giyerim.

Muhabir: Daha şimdiden karar değişti.

Figen: Ben esnek bir insanım.

Bu cevapla beraber ayakkabı meselesinin gelecekte tekrar yaşanacağı hemen hemen kesinleşmiş oldu.

Figen’in küçük itirafı: “Bazen çok güzel bir şey rahatsızsa kendimi kandırıyorum. Evde giyince rahat geliyor. Çünkü evde üç dakika giyiyorum. Sonra gece dört saat ayağında kalınca gerçek ortaya çıkıyor.”

Muhabir: İnsanların seni ilk gördüğünde nasıl biri sandığını düşünüyorsun?

Figen: Biraz mesafeli sanıyorlar galiba.

Muhabir: Sen mi?

Figen: Niye şaşırdın?

Muhabir: Dün geceyi gördük.

Figen: Tanıyınca değişiyor işte. İlk başta herkese gidip sarılacak halim yok.

Muhabir: Seni tanıyınca fikirleri ne oluyor?

Figen: Genelde “biz seni daha ciddi sanmıştık” diyorlar.

Muhabir: Yanılıyorlar mı?

Figen: Ben ciddiyim aslında.

Muhabir: Ne zaman?

Figen: Gerektiğinde.

Muhabir: Dün gerekti mi?

Figen: Hayır.

Muhabir: O zaman görmedik.

Figen: Aynen öyle.

Muhabir: Peki Figen, gece hayatından öğrendiğin en önemli şey ne?

Figen: İnsanları ilk görüntüyle değerlendirmemek. Çok havalı görünen biriyle iki dakika konuşuyorsun hiçbir şey çıkmıyor. Köşede sessiz oturan biriyle tanışıyorsun sabaha kadar sohbet ediyorsun. Görüntü ilk kapı sadece, içerisi başka.

Muhabir: Dün yeni tanıştığın insanlardan aklında kalan oldu mu?

Figen: Deniz.

Muhabir: Melis yani?

Figen: Bak şimdi doğru öğrendim, karıştırma yine.

Muhabir: Neden aklında kaldı?

Figen: Çok güldü. Ben insanın güzel gülmesini seviyorum. Bazı insanlar gülerken bütün yüzü değişiyor. Birde benim yanlış isim söylememe kızmadı. Başkası olsa belki surat yapardı.

Muhabir: Sen olsan kızar mıydın?

Figen: Bana yirmi dakika başka isimle seslenseler mi?

Muhabir: Evet.

Figen: Kesin kızardım.

Muhabir: Biraz çifte standart olmadı mı?

Figen: Olabilir. Ben kusursuzum demedimki.

“İnsan kendine gülebiliyorsa biraz rahatlıyor. Benim bütün hatalarımı saklamaya çalışsam yorulurum. Zaten arkadaşlarım sağolsun hiçbirini unutturmuyor.”

Muhabir: Şu an dün geceden bir anı tekrar yaşayabilsen hangisini seçerdin?

Figen: Zor soru.

Muhabir: Dans pisti?

Figen: Yok.

Muhabir: Fotoğraflar?

Figen: Yok.

Muhabir: Yeni tanıştığınız insanlar?

Figen: Güzel ama o da değil.

Muhabir: Hangisi?

Figen: Dışarı çıktığımız o on dakika vardı ya. Herkes biraz yorulmuştu. Müzik içeriden geliyordu. Bir anda sessiz sessiz oturduk. Onu seçerdim.

Muhabir: Gecenin en sakin anını yani?

Figen: Evet. Çünkü bütün o gürültünün içinde sakinlik daha güzel geliyor. Evde sessizlik normal. Gece kulübünün önünde sessizlik başka.

Muhabir: Senden beklenmeyecek kadar duygusal bir cevap.

Figen: Benim içimde çok derin bir kadın var ama fazla dışarı çıkarmıyorum. Ortamı bozuyor.

Muhabir: Niye?

Figen: Beş dakika sonra herkes hayatını sorgulamaya başlıyor. Gerek yok.

Muhabir: Sonra yine dans?

Figen: Tabi. Her şeyin ilacı değil ama bazı şeylerin molası.

Söyleşide kısa bir sessizlik: Figen birkaç saniye düşünerek masanın üzerindeki telefonuna baktı. Sonra ekranı ters çevirdi. “Bak telefonu kapattım, şimdi gerçekten konuşuyoruz” dedi. Telefon yaklaşık iki dakika sonra çaldı ve ilk açan yine kendisi oldu.

Muhabir: Telefonu kapatmıştın?

Figen: Önemli olabilir.

Muhabir: Kimmiş?

Figen: Kargo mesajı.

Muhabir: Çok önemliymiş.

Figen: Paket bekliyorum, küçümseme.

Muhabir: Peki son olarak, dün geceki muzip nümayişe on üzerinden kaç veriyorsun?

Figen: Sekiz buçuk.

Muhabir: Neden on değil?

Figen: Ayakkabı.

Muhabir: Başka?

Figen: Bir ara müzik düştü.

Muhabir: Başka?

Figen: Tatlıdan daha fazla yiyebilirdim.

Muhabir: Gece değerlendirme kriterlerin biraz değişik.

Figen: Herkesin kendi kriteri var. Benimkiler daha gerçekçi.

Muhabir: Bir sonraki gece için plan?

Figen: Sakin bir şey.

Muhabir: Buna inanalım mı?

Figen: Ben şu an inanıyorum.

Muhabir: Yarın?

Figen: Yarınki Figen’in sorunu.

Figen son cümleyi söyledikten sonra kahvesini bitirdi. Söyleşi burada bitecek sanılırken sandalyesinden kalktı, çantasını aldı ve kapıya doğru yürüdü. Birkaç adım sonra geri geldi.

Figen: Telefonumu unutmuşum.

Muhabir: Çantanda hiçbir şeyi bulamadığınla dalga geçiyorlardı ya…

Figen: Telefon çantada değildi ama, masadaydı. Konuları birbirine karıştırmayalım.

Muhabir: Haklısın.

Figen: Bunu yazma yalnız.

Muhabir: Yazdık bile.

Figen kapının önünden kahkaha atarak “sizinle bir daha söyleşi yapmıyorum” dedi.

Sonra birkaç saniye durdu.

“Ama fotoğraf güzel çıkarsa yine yaparız.”

İşte Travesti Figen’in gece kulübünde başlayan muzip nümayişinin ertesi güne kalan sohbetide aşağı yukarı böyleydi. Biraz inkar, biraz kahkaha, arada beklenmedik ciddi cümleler ve Figen’in her ciddi konuyu fazla uzamadan yeniden şakaya çevirmesi.

En başta “ben gayet sakindim” demişti.

Söyleşi bittiğinde telefonunu masada unutmuş, ayakkabısını yeniden giymeyi düşünmeye başlamış ve bir sonraki gece için “sakin olacak” sözü vermişti.

Kimse bu sözlerin hiçbirine fazla güvenmedi.

Figen dahil.

Comments

No comments yet. Why don’t you start the discussion?

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir