Kemer gecelerinde bazı şeyler daha mekana girmeden başlıyor. Sahil tarafından gelen o hafif sıcak hava, uzaktan birbirine karışan müzikler, kaldırımda ağır ağır yürüyen kalabalık ve ne yapacağına son dakika karar veren insanlar. Aylin’in geceside aşağı yukarı böyle başladı. Fakat kimse birkaç saat sonra dans pistinin ortasında küçük çaplı bir hengâme çıkacağını bilmiyordu tabi.
Aylin daha kapıda “bu gece oturmaya gelmedim” demişti zaten. O cümlenin ne kadar ciddi olduğunu sonradan anladık. İçeri girildi, bir masa bulundu ama Aylin daha çantasını sandalyeye koymadan müziğe kulak kesildi. Bir parça başladı, yüzü değişti. “Ben buna oturamam” diyip kalktı. Daha içecekler bile gelmemişti.
Kemer Gecesinde İlk Kıvılcım Dans Pistinde Çıktı
Dans pisti henüz tamamen dolu değildi. Birkaç grup vardı, kimisi gerçekten dans ediyor kimisi müziğe hafif hafif eşlik ediyordu. Aylin ortaya doğru ilerlediğinde bizim masadan biri “beş dakikaya geri gelir” dedi. Yanıldı. Hemde baya yanıldı.
İlk şarkı bitti, ikincisi başladı. Aylin hâlâ oradaydı. Sonra masadan iki kişi daha kalktı. Ardından yan masadan tanışılan birileri katıldı ve yaklaşık on dakika içinde küçük bir grup oluştu. Gece kendi planını kurmaya başlamıştı.
“Dans ederken etrafı çok düşünürsen zaten dans edemiyorsun. Bazen müziği duyup gerisini bırakacaksın, yoksa insan kendi kendisinin seyircisi oluyor.”
Bunu Aylin sonradan söyledi. O sırada tabi böyle felsefi cümleler kuracak durumda değildi, çünkü müziğin sesi yüksekti ve herkes başka bir şey söylüyordu.
Hengâme Dediğimiz Şey Aslında Bir Yanlış Anlaşılmayla Başladı
Gecenin karışması öyle büyük bir olaydan olmadı. Tam tersine küçücük bir yanlış anlaşılma. Masadakilerden biri Aylin’in başka tarafa geçtiğini düşündü. Aylin ise herkesin kendisini gördüğünü sanıyordu. Telefon çantada, müzik yüksek. Sonuç olarak birileri Aylin’i aramaya başladı, Aylin ise birkaç metre ötede gayet neşeli şekilde dans ediyordu.
Bir ara iki ayrı grup birbirini arıyordu ama aslında herkes aynı mekanın içindeydi. Şimdi anlatınca saçma geliyor, o anda gayet ciddi bir mesele olmuştu.
- Aylin masadan kalktı ve kimse nereye gittiğine dikkat etmedi.
- İki kişi onu dışarı çıktı sandı.
- Bir başkası “ben az önce gördüm” dedi ama nerede gördüğünü anlatamadı.
- Telefon arandı fakat müzik yüzünden duyulmadı.
- Sonunda Aylin dans pistinin neredeyse ortasında bulundu.
- Aylin ise neden arandığını anlamadı.
“Ben burdayım zaten” dedi.
Sanki problem bizmişiz gibi bir yüz ifadesi vardı.
Bir arkadaşımız “yarım saattir seni arıyoruz” deyince Aylin saate baktı ve “yarım saat mi olmuş?” dedi. Gece eğlencesinde zamanın matematiği biraz başka çalışıyor heralde.
Dans Pistinin Kenarında Başlayan Muhabbet
Aylin masaya dönmedi. Biz gittik onun yanına. Böylece gecenin merkezi masa olmaktan çıktı, dans pistinin kenarındaki küçük bir bölüm oldu. İnsanlar gelip geçiyor, bazısı selam veriyor, birileri şarkıya eşlik ediyor. Konuşmak için birbirimizin kulağına doğru eğilmek gerekiyordu.
Aylin Kemer’deki gecelerin sevdiği tarafının bu olduğunu söyledi. İnsanlar biraz daha tatil kafasındaydı ona göre. Ertesi sabah işe yetişecekmiş gibi davranan azdı, herkesin yüzünde “yarın düşünürüz” hali vardı.
Tabi bunu söyledikten birkaç dakika sonra kendisi ertesi sabah erken kalkması gerektiğini hatırladı.
“Eyvah benim sabah işim vardı” dedi.
Sonra müzik değişti.
Sabah işi tekrar unutuldu.
Aylin’in Dans Pistinde Kendince Üç Kuralı
Aylin’in dans konusunda bazı tuhaf kuralları varmış. Bunları gece ilerleyince öğrendik. Birincisi, sevmediği şarkıda sırf herkes dans ediyor diye dans etmiyor. İkincisi, çantasını tanımadığı kimseye bırakmıyor. Üçüncüsü ise gece boyunca en az bir kere “artık oturuyorum” deyip sonra yeniden kalkıyormuş.
Üçüncü kuralın gerçekten doğru olduğunu aynı gece birkaç kere gördük.
- Müzik kötüyse pistten çekilmek.
- Kalabalığın en sıkışık yerine girmemek.
- Ayakkabı rahatsız ediyorsa kahramanlık yapmamak.
- Arkadaşların nerede olduğunu arada bir kontrol etmek.
- “Son şarkı” cümlesine asla güvenmemek.
Sonuncusunu niye yazdığımız gecenin ilerleyen saatlerinde belli oldu.
Bir Şarkı Değişti, Bütün Mekanın Havası Değişti
Bazen DJ’in seçtiği tek bir parça ortamı tamamen değiştiriyor. O gece de öyle oldu. İlk notalar duyulduğunda birkaç kişi aynı anda tepki verdi. Dans pistinin kenarında duranlar ortaya doğru geçti, masalarda oturanlardan bazıları ayağa kalktı.
Aylin “işte bu” dedi.
Neyin “bu” olduğunu açıklamadı tabi. Gerek de yoktu zaten.
Kalabalık arttıkça pistte küçük küçük çarpışmalar başladı. Birinin omzu birine değiyor, hemen özür dileniyor. Biri geri geri giderken arkadaşının ayağına basıyor. Bir ara Aylin dönüp “benim ayağıma kim bastı?” diye sordu. Kimse kabul etmedi.
Beş dakika sonra kendisi başka birinin ayağına bastı.
“Olur öyle” dedi.
Adalet anlayışı biraz tek taraflıydı o anda.
- Eriyip neredeyse tamamen bitmiş buzlar.
- Dokunulmamış bir tabak atıştırmalık.
- Aylin’in sandalyesinin arkasında duran ceketi.
- Bir peçetenin üzerine yazılmış iki telefon numarası.
- Kimin olduğu belli olmayan güneş gözlüğü.
- Ve gece boyunca sadece iki kere yerine oturan bir sandalye.
Kemer’in Sıcak Gecesi Bir Ara Dışarı Taştı
Bir noktada içerisi fazla sıcak gelmeye başladı. Aylin “hava almam lazım” dedi ve bu sefer herkes nereye gittiğini gördü. Topluca dışarı çıkıldı.
Dışarıdaki hava içeriden sonra serin gibi geldi ama aslında değildi. Kemer gecesinin kendine has sıcaklığı devam ediyordu. Sahil tarafına doğru hafif bir esinti vardı sadece. Müzik kapının arkasından boğuk şekilde geliyordu.
İşte gecenin en uzun sohbetlerinden biri burada başladı.
Aylin dans etmeyi neden sevdiğini anlattı. Ona göre bütün hafta insan sürekli bir şey düşünüyordu. İş, para, yapılacak işler, cevap verilecek mesajlar. Dans ederken ise birkaç dakika boyunca bunların hiçbiri aklına gelmiyormuş.
“Ben çok iyi dans ediyorum demiyorum zaten. Mesele o değil. İnsan bazen güzel görünmek için değil, kafasının içindeki sesi biraz kısmak için dans ediyor.”
Bu cümleden sonra kısa bir sessizlik oldu. Sonra içeriden sevdiği başka bir parçanın başladığını duydu.
Aylin konuşmanın ortasında kapıya baktı.
“Bunu kaçırmam” dedi.
Az önceki duygusal sohbet orada kaldı.
Hengâmenin İkinci Perdesi: Kaybolan Çanta Meselesi
İçeri dönüldüğünde Aylin’in çantasının sandalyede olmadığı farkedildi.
İşte bu kez herkes gerçekten telaşlandı.
Aylin önce sakin görünmeye çalıştı. “Durun kesin bir yere koymuşumdur” dedi. Sonra sandalyenin altına baktı. Yan sandalyeye baktı. Masanın altına baktı. Aynı yerlere ikinci kere baktı.
İnsan kaybolan bir şeyi ararken nedense aynı yere beş kere bakıyor. Sanki üçüncü bakışta çanta kendiliğinden ortaya çıkacak.
Birisi görevliye sormaya gitti. Başka biri dışarı çıktığımız yere baktı. Aylin ise “ben buraya koyduğuma eminim” diyordu.
Sonra arkadaşlardan biri geldi.
Elinde çanta.
Meğer dışarı çıkarken masada bırakmayalım diye kendisi almış.
Aylin önce rahatladı, sonra sinirlendi.
“Bana niye söylemedin?” dedi.
Arkadaşı “söyledim” dedi.
Aylin “ben duymadım” dedi.
Arkadaşı “müzik vardı” dedi.
Ve böylece gecenin ikinci büyük hengâmesi yaklaşık dört dakikada başlayıp bitti.
Aylin’in olay sonrası yorumu: “Çanta kaybolmadı yani, ben çantanın nerede olduğunu kaybettim. İkisi farklı şey.” Bu açıklama masadaki hiç kimseyi ikna etmedi.
Gece İlerledikçe Herkes Biraz Daha Kendisi Oldu
İlk saatlerde herkes daha düzenliydi. Saçlar, kıyafetler, oturuşlar. Gece ilerleyince bunların çoğu önemini kaybetti. Birinin saçı dağıldı, başka biri ayakkabısından şikayet etmeye başladı. Aylin makyajını kontrol etmek için telefon kamerasını açtı, iki saniye baktı ve “neyse” diyerek kapattı.
İşte o “neyse” gecenin dönüm noktasıydı belkide.
Çünkü insanlar bir yerden sonra nasıl göründüğünü düşünmeyi bırakıp gerçekten eğlenmeye başladı.
Aylin bunu sonradan şöyle anlattı:
“Gecenin başında herkes fotoğraf gibi. Sonra saat ilerliyor ve insanlar tekrar insana dönüşüyor. Ben ikinci kısmı daha çok seviyorum.”
Tanımadığımız Bir Masayla Başlayan Beş Dakikalık Dostluk
Dans pistine yakın başka bir masadaki grupla nasıl konuşmaya başladığımızı kimse tam hatırlamıyor. Sanırım şarkıyla ilgili bir şey söylendi. Sonra biri Aylin’in küpesini beğendi. Oradan sohbet açıldı.
“Nerelisiniz, ne zamandır Kemer’desiniz” derken beş dakika içinde sanki uzun zamandır tanışılıyormuş gibi bir hava çıktı.
Gece hayatının tuhaf taraflarından biri bu zaten. Gündüz bir kafede yan masadaki insana durduk yere hayat hikayeni anlatmazsın. Gece olunca sınırlar biraz yumuşuyor.
Tabi herkesin ismi birbirine karıştı.
Aylin birine üç kere yanlış isimle hitap etti.
Karşıdaki kişi üçüncüde düzeltmekten vazgeçti.
“Sen bana ne istiyorsan de artık” dedi.
Aylin gülmekten cevap veremedi.
Aylin’in Gece Hakkındaki Küçük İtirafı
Bir ara tekrar masaya dönüldü ve nihayet birkaç dakika oturuldu. Aylin ayağının ağrıdığını itiraf etti.
“Daha iki saat önce ayakkabım çok rahat diyordun” dedik.
“İki saat önce başka bir insandım” dedi.
Sonra ayakkabısıyla uzun uzun pazarlık yaptı sanki. Bir süre daha dayanacağını söyledi ama kime söylediği belli değildi.
Oturduğumuz birkaç dakika boyunca gece üzerine konuşuldu. Aylin gençken dışarı çıktığında eve erken dönmeyi başarısızlık gibi gördüğünü anlattı. Sabaha kadar kalmak gerekiyormuş sanki.
Şimdi ise eğlence bittiğinde kalkmanın daha mantıklı olduğunu düşünüyordu.
“Bir geceyi zorla uzatınca güzelleşmiyor” dedi.
Bu çok mantıklı bir cümleydi.
Fakat kendisi yaklaşık üç dakika sonra tekrar dans pistine gitti.
Dolayısıyla teorisi o gece uygulanamadı.
Kemer’de Gecenin Sonuna Doğru Tempo Düştü
Saat ilerledikçe kalabalığın yapısı değişmeye başladı. Bazı masalar boşaldı. Bazılarına yeni insanlar geldi. İlk saatlerden beri dans edenlerin bir kısmı artık kenarda oturuyordu.
Aylin’in enerjiside biraz düşmüştü ama bunu kabul etmiyordu.
“Ben iyiyim” diyordu.
Sonra sandalye bulunca hemen oturuyordu.
Bir arkadaş “artık gidelim mi?” diye sordu.
Aylin “bir şarkı daha” dedi.
O şarkı bitti.
Başka bir şarkı başladı.
“Bu da güzelmiş, bundan sonra” dedi.
O da bitti.
Üçüncü parçada artık kimse ona soru sormadı.
Dans pistinde “son bir şarkı” diye bir şey yok. Son şarkı ancak mekandan gerçekten çıktıktan sonra hangisinin son olduğunu farkettiğin şarkıdır.
Kapının Önünde Bitmeyen Vedalaşma
Nihayet dışarı çıkıldı. Ama bu seferde vedalaşma başladı. Gece içinde tanışılan insanlardan bazıları kapının önündeydi. “Görüşürüz” denildi. Sonra yeni bir konu açıldı. Tekrar görüşürüz denildi. Birisi telefonundan fotoğraf gösterdi.
Aylin bir ara “biz yarım saattir gidiyoruz” dedi.
Gerçektende gidiyorduk ama fiziksel olarak pek ilerleyememiştik.
Kemer’in gece kalabalığı sokakta devam ediyordu. Bazı mekanlardan müzik geliyor, insanlar gruplar halinde yürüyordu. Birkaç saat önce geceye yeni başlayanların heyecanı vardı sokakta, şimdi ise gecenin yorgunluğu karışmıştı ona.
Aylin’in Dans Pistinde Başlayan Hengâmesinden Geriye Ne Kaldı?
Ertesi gün düşünüldüğünde büyük bir olay yaşanmamıştı aslında. Kimse ciddi bir tartışmaya girmedi, gece kötü bitmedi. Hengâme dediğimiz şey ufak karışıklıkların, yanlış anlaşılmaların ve bir türlü oturmayan planların toplamıydı.
Aylin kayboldu sanıldı ama kaybolmamıştı.
Çanta kayboldu sanıldı, o da kaybolmamıştı.
“Son şarkı” denildi, son olmadığı anlaşıldı.
“Beş dakika oturalım” denildi, iki dakika sonra tekrar kalkıldı.
“Artık gidiyoruz” denildi, kapının önünde yarım saat daha konuşuldu.
Yani gece boyunca söylenen planların neredeyse hiçbiri gerçekleşmedi.
Belkide güzel tarafı buydu.
“En çok güldüğüm geceler genelde her şeyin biraz ters gittiği geceler oluyor. Kusursuz geceden anlatacak hikaye çıkmıyor zaten.”
Bunu Aylin gecenin sonunda söyledi. Bu sefer söylediklerinde biraz haklıydı.
Kemer’in ışıkları arkamızda kalırken müzik hâlâ uzaktan geliyordu. Aylin yürürken bir ara durdu, ayakkabısına baktı ve “yarın bunu asla giymiyorum” dedi.
Ertesi gece aynı ayakkabıyı giyip giymediğini bilmiyoruz.
Ama muhtemelen giymiştir.
Aylin’in Kemer’de dans pistinde başlayan hengâmesi büyük hadiselerden oluşmadı. Zaten bazı gecelerin hikayesi böyle yazılıyor. Biraz müzik, çokça kahkaha, kaybolduğu sanılan eşyalar, yanlış duyulan cümleler ve bir türlü gerçekleşmeyen “hadi artık gidelim” kararları. Sabah olunca hepsi küçük geliyor insana ama anlatırken tekrar gülüyorsan, demekki gece boş geçmemiş.
Sonradan düşündüğümüzde gecenin en komik tarafı, yaşananların neredeyse hiçbirinin planlanan şeyler olmamasıydı. Daha akşamın başında sakin otururuz denilmişti mesela. Sakin oturulmadı. Bir iki şarkıya eşlik ederiz denildi, Aylin neredeyse bütün gece dans pistinden inmedi. Erken döneriz denilmişti, o konuya hiç girmeyelim zaten.
İnsan bazen geceye çıkarken kafasında bir senaryo kuruyor. Şurada oturacağız, sonra biraz yürürüz, belki başka yere geçeriz. Fakat Kemer’in o sıcak gecesinde senaryonun daha ilk yarım saatte çöpe gittiği belliydi. Kimse de sonradan düzeltmeye uğraşmadı.
Aylin ertesi gün mesaj attığında ilk söylediği şey “benim ayaklarım bana küsmüş” oldu. Ardından gece boyunca kaç kere dans pistine çıktığını sordu. Kimse saymamıştı. Zaten böyle bir şeyi kim niye saysın.
Sonra kayıp çanta meselesi tekrar konuşuldu.
Aylin: Ben çantayı kaybetmedim ama.
Arkadaşı: Yirmi dakika çanta aradık.
Aylin: Çünkü siz bana yerini söylemediniz.
Arkadaşı: Söyledik.
Aylin: Duymadım.
Arkadaşı: O zaman biz ne yapalım?
Aylin: Daha yüksek söyleseydiniz.
Bu tartışmanın bir yere varmayacağı anlaşılınca konu kapandı. Aylin zaten beş dakika sonra başka bir şey anlatmaya başladı.
Geceden kalan fotoğraflara bakıldığında da ayrı bir hikaye çıktı ortaya. İlk fotoğraflarda herkes gayet düzgün, saçlar yerinde, masanın üzeri tertemiz. Saat ilerledikçe görüntüler değişiyor. Bir fotoğrafta Aylin kahkaha atıyor ama neye güldüğünü hiç hatırlamıyor. Başka bir karede masada tanımadığımız biri var. Kim olduğu soruldu, kimse çıkaramadı.
Aylin uzun süre fotoğrafa baktı.
“Ben bunu tanıyorum gibi” dedi.
Bir dakika sonra “yok tanımıyorum” dedi.
İşte gecelerin hafızası biraz böyle. O anda dünyanın en önemli meselesi gibi konuştuğun bir şeyi ertesi gün hatırlamıyorsun. Ama hiç önemli olmayan bir ayrıntı aklında kalıyor. Mesela Aylin dans pistinin kenarında duran kadının kırmızı küpelerini hatırlıyordu. Kadının yüzünü ise hiç hatırlamıyordu.
“Geceyi tamamen hatırlamak gerekmiyor bence. Bazı yerleri eksik kalsın. Yoksa anı değil tutanak olur.”
Aylin bunu söylerken çok ciddi değildi ama cümlenin içinde biraz doğruluk vardı. Çünkü o geceyi güzel yapan şeylerin çoğu zaten küçük ve saçma ayrıntılardı.
Bir ara dans pistinde başlayan şarkının sözlerini herkes yanlış söyledi mesela. Kimse doğrusunu bilmiyordu fakat herkes yüksek sesle söylüyordu. Sonradan internette bakınca Aylin’in söylediği sözlerin gerçek şarkıyla pek alakası olmadığı ortaya çıktı.
“Benim versiyonum daha güzel” diyerek konuyu yine kapattı.
Geceden ertesi güne kalanlar:
- Biraz ayak ağrısı.
- Telefon galerisinde açıklaması olmayan fotoğraflar.
- Kimin söylediği unutulan iki üç güzel cümle.
- Tekrar gidilmesine karar verilen bir mekan.
- Bir daha giyilmeyeceğine yemin edilen ayakkabılar.
- Ve gece boyunca defalarca söylenip hiç uygulanmayan “artık gidiyoruz” kararı.
İşin tuhaf tarafı Aylin gece boyunca yaşanan küçük aksiliklerin hiçbirinden şikayetçi değildi. Hatta tam tersine, çok düzenli geçen geceleri daha az hatırladığını söyledi. Her şey saatinde olmuş, herkes düzgün oturmuş, hiçbir şey karışmamış. Böyle geceler ona göre birkaç hafta sonra birbirine benzemeye başlıyor.
Hengâme çıkınca ise hikaye kalıyor.
Tabi burada hengâme dediğimiz büyük tartışmalar, tatsız olaylar değil. Aylin’in anlattığı hengâme daha masumdu. Arkadaşını bulamamak, çantanın başka sandalyeye taşınması, siparişlerin birbirine karışması, yanlış şarkıya sevinmek, dışarı çıkacağız derken tekrar piste dönmek.
Böyle küçük şeyler.
Fakat gecenin içinde insana büyük geliyor.
Birde ertesi gün herkes olayı başka türlü anlatıyor. En komik tarafı bu belkide.
Birine göre Aylin yarım saat kaybolmuştu.
Aylin’e göre üç dakika.
Başka biri on dakika dedi.
Gerçek süreyi bilen yok.
“Telefon kayıtlarına bakalım” diyen oldu ama kimse o kadar ciddiye almak istemedi.
Aylin ise bu tartışmayı şöyle bitirdi:
“Ben kaybolmadım arkadaşlar, siz beni gözden kaçırdınız. Tarihi doğru yazalım lütfen.”
Sonra hepimiz güldük.
Kemer’in o gecesinden birkaç gün sonra Aylin’e yeniden soruldu; en çok neyi hatırlıyorsun diye.
Bir süre düşündü.
İnsan onun dans pistini söylemesini bekliyordu. Ya da çanta meselesini. Belki yeni tanışılan insanları.
Hiçbirini söylemedi.
“Dışarı çıktığımızda gelen o sıcak rüzgarı” dedi.
Garip geldi önce.
Çünkü gecenin en hareketsiz anlarından biriydi o. Müzik içeride kalmış, herkes birkaç dakika kapının önünde durmuştu. Kemer gecesinin sıcak havası sahil tarafından hafif hafif geliyordu. Kimse dans etmiyor, kimse bağırarak konuşmuyordu.
Demekki insanın hafızası gecenin en şaşaalı bölümünü değil, bazen en sakin yerini seçiyor.
Aylin’e göre bir geceyi güzel yapan şey sadece müzik veya kalabalık değildi. “Arada dışarı çıkıp gece olduğunu farketmek lazım” dedi. İçeride saat duygusu kayboluyor çünkü. Kapıdan çıktığında hava, sokak ve uzaktan gelen sesler insana nerede olduğunu tekrar hatırlatıyor.
Bir başka ayrıntı daha vardı.
Gece boyunca “yarın kesin dinleneceğim” diyen Aylin ertesi gün öğleden sonra yeniden dışarı çıkmış. Bu öğrenildiğinde herkes aynı şeyi sordu.
“Ayakların ağrımıyormuydu?”
“Ağrıyor” dedi.
“E niye çıktın?”
“Kahve içmeye çıktım, dans etmiyorum ya.”
Bu savunma teknik olarak doğruydu.
Akşamüstü mesaj geldi.
Kahve uzamış.
Sonra yemek olmuş.
Aylin “bu gece erken döneceğim” diye tekrar yazmıştı.
Kimse cevap vermedi.
Çünkü bir gece önce aynı cümleyi birkaç kere duymuştuk.
“İnsan bazı geceler eve gitmeye karar veriyor ama gece bu kararı kabul etmiyor. Benim suçum ne şimdi?”
Bu da Aylin’in kendisini savunma biçimiydi.
Belkide bütün hikayenin özeti burada yatıyordu. Plan başka, gece başka bir şey söylüyordu. Aylin çoğunlukla gecenin söylediğini dinliyordu.
Dans pistinde başlayan o küçük hengâme sonradan anlatıldıkça biraz daha büyüdü. Herkes kendi gördüğü kısmı ekledi. Biri kaybolan çantayı anlattı, biri yanlış isimle çağrılan kişiyi, başka biri Aylin’in “son şarkı” deyip üç şarkı daha dans etmesini.
Bir hafta sonra anlatıldığında sanki gece boyunca hiç oturulmamış gibi konuşuluyordu.
Aylin buna itiraz etti.
“Ben oturdum” dedi.
“Ne kadar?” diye soruldu.
“O kısmı hatırlamıyorum.”
Yine kahkaha çıktı.
Sonradan üzerinde uzlaşılan gece özeti şöyleydi:
Aylin dans etti.
Aylin kaybolmadı ama herkes onu aradı.
Çanta kaybolmadı ama çanta arandı.
Ayakkabı rahattı, sonra rahat değildi.
Son şarkı çaldı ama ardından başka son şarkılar geldi.
Eve erken dönülecekti ama dönülmedi.
Ve bütün bunlara rağmen kimse geceden şikayet etmedi.
Aslında iyi geçen gecelerin ölçüsü belkide biraz budur. Ertesi gün yaşanan aksilikleri anlatırken sinirlenmek yerine gülüyorsan, mesele çoktan güzel bir anıya dönüşmüş demektir.
Aylin’in Kemer gecesi de öyle kaldı.
Dans pistinin ışıkları unutuldu belki, hangi şarkıların çaldığıda zamanla unutulur. Masada kim nereye oturmuştu kimse hatırlamayacak. Fakat çanta meselesi muhtemelen uzun süre anlatılır.
Birde o ayakkabı.
Aylin hâlâ giymeyeceğini söylüyor.
Ama ona çok güvenmiyoruz.
Çünkü gecenin başında verdiği kararlarla sonunda yaptıkları arasında zaten pek kuvvetli bir bağ olmadığı anlaşıldı.
Son bir not: Kemer’de o gecenin en büyük hengâmesi belkide hiçbir zaman gerçekten yaşanmadı. Bir sürü küçük olay üst üste geldi, herkes biraz başka tarafından gördü ve sabah olduğunda ortaya anlatacak güzel bir hikaye çıktı. Bazı geceler tam böyle oluyor zaten; yaşarken karışık, ertesi gün komik, aylar sonra ise “hatırlıyormusun” diye başlayan uzun bir muhabbete dönüşüyor.
