Masanın üzerinde yarısı yenmiş birkaç meze tabağı, buzları erimeye başlamış bardaklar ve arada bir birbirine çarpan çatal sesleri vardı. Müzik arkadan geliyordu ama konuşmayı bastıracak kadar değil. Tam böyle bir anda oturduk Rum Trans Kumsal ile aynı masaya. Çok resmi başlamadı söyleşi. Hatta ilk birkaç dakika söyleşi yapıyor muyuz belli bile değildi.
Kumsal sandalyesini biraz geri çekti. “Beni çok ciddi yazmayın ama” dedi. Sonra kendi söylediğine kendi güldü.
Biz de zaten ciddi başlamamıştık.
Bir meyhane masasının ortasında, bardakların ve yarım kalmış cümlelerin arasında konuşmanın başka türlü olması da biraz zor. Sorular bazen sorudan çıktı. Cevaplar başka yere gitti. Bir ara konuyu tamamen unuttuk hatta. Sonra geri geldik.
Kumsal, konuşurken cümlelerini fazla toparlamıyor. Bir şeyi anlatıyor, ortasında başka bir şeyi hatırlıyor. Sonra ilk konuya dönüyor. Bazen dönmüyor da. Söyleşinin havasını biraz bu belirledi zaten.
“Meyhanede İnsan Kendini Fazla Saklayamıyor”
— Neden meyhane?
Kumsal: Neden olmasın?
— Çok kısa cevap oldu.
Kumsal: E tamam, uzatayım. Meyhaneyi seviyorum çünkü burada insan biraz düşürüyor gardını. Restoranda başka oturuyorsun, kafede başka. Meyhanede üçüncü tabaktan sonra herkes biraz gerçek oluyor.
— Üçüncü tabak mı sınır?
Kumsal: Bana göre evet. Bilimsel değil tabii.
Güldü.
Kumsal: İnsanlar ilk geldiğinde çok düzgün. Peçete burada, telefon şurada. Bir saat sonra herkes birbirinin tabağından bir şey alıyor. Biri eski sevgilisini anlatıyor. Birisi “ben bunu kimseye söylemedim” diye başlayan bir şey anlatıyor. Sonra o masada zaten on kişi biliyor.
— Sen de anlatır mısın?
Kumsal: Fazla anlatıyorum. Benim sorunum o.
Rum Kimliği, Trans Kimliği ve Masaya Bırakılan Etiketler
Söyleşi sırasında Kumsal’ın Rum kimliği ile trans kimliğinin birlikte nasıl karşılandığını sorduk. Soruyu bitirmeden araya girdi.
Kumsal: Bak şimdi yine etiketlere girdik.
— Rahatsız ediyor mu?
Kumsal: Yok, rahatsız etmiyor. Çünkü bunlar benim zaten. Rum’um, transım. Bunları saklayacak halim yok. Ama insan bir noktadan sonra yalnızca bunlardan oluşuyormuş gibi anlatılınca sıkılıyor.
— Nasıl yani?
Kumsal: Mesela ben çok kötü kahve yapıyorum. Kimse bunu sormuyor.
— Gerçekten kötü mü?
Kumsal: Rezalet. Bak bu da kimliğimin bir parçası.
Masada kısa bir kahkaha oldu.
“İnsan sadece kimliğinden ibaret değil. Ama kimliğini yok saymak da başka bir saçmalık. İkisinin ortasında yaşıyoruz işte.”
“Bana En Çok Nerelisin Diye Soruyorlar”
— İnsanlar seni ilk tanıdığında en çok neyi soruyor?
Kumsal: Nerelisin.
— Sonra?
Kumsal: Sonra “gerçekten mi?”
— Neye gerçekten mi?
Kumsal: Her şeye herhalde. Rum olduğuma, ismimin Kumsal olduğuna, bazen yaşıma. İnsanlar şaşıracak bir şey buluyor yani.
— Sinir ediyor mu?
Kumsal: Sorunun tonuna bağlı. Meraktan soruyorsa cevap veririm. Böyle sorgular gibi soruyorsa, yok. Bir de bazı insanlar soru sormuyor aslında. Bildiğini sana anlatıyor.
— Nasıl?
Kumsal: “Rumlar şöyle olur değil mi?” diyor. E bana niye soruyorsun o zaman, karar vermişsin zaten.
Bunu söylerken masadaki ekmek sepetinden küçük bir parça aldı.
Kumsal: Çok sinirlendim bak şimdi durduk yere.
Meyhane Masasında Konu Bir Anda Çocukluğa Döndü
Aslında başka bir şey soracaktık. Fakat Kumsal eski şarkılardan bahsetmeye başlayınca konu çocukluğa doğru kaydı.
Kumsal: Bazı şarkılar var, duyduğum anda yaş küçülüyor benim.
— Nasıl yani?
Kumsal: Bir anda başka bir evdesin. Başka bir masa. İnsanlar başka. Kokusu bile geliyor bazen.
— En çok neyi hatırlıyorsun?
Kumsal: Masaları.
— Yemekleri değil?
Kumsal: Yok, masaları. İnsanların oturuşunu. Kim nereye otururdu mesela. Çok garip ama bunu hatırlıyorum.
Sonra bir süre sustu.
Arka tarafta şarkı değişti.
Kumsal dinledi.
Kumsal: İşte bak, böyle bir şey.
Hatırlanan küçük şeyler
- Masada kimin nereye oturduğu,
- Bir şarkının ilk birkaç saniyesi,
- Yemeğin kokusu ama adının unutulması,
- Birinin sürekli aynı hikâyeyi anlatması,
- Çocukken anlamsız gelen konuşmaların yıllar sonra anlam kazanması.
Kumsal listeyi duyunca başını salladı.
Kumsal: Aynen böyle. Ama sonuncusu biraz fazla düzgün oldu.
“Trans Olmakla İlgili En Yorucu Şey Bazen İnsanların Merakı”
— Trans kimliğinle ilgili sana çok kişisel sorular geliyor mu?
Kumsal: Geliyor.
— Ne yapıyorsun?
Kumsal: Cevap vermiyorum bazen.
— Kızıyor musun?
Kumsal: Eskiden daha çok. Şimdi soruya göre. İnsan bazen gerçekten bilmiyor ve düzgün soruyor. Ona başka cevap veriyorum. Ama bazıları merak adı altında sınırı geçiyor.
— Sınır nerede?
Kumsal: Sana tanıştıktan üç dakika sonra benim özel hayatımı sormaya başladıysa mesela, sınırı geçmiş olabilir.
Bir an düşündü.
Kumsal: Gerçi üç dakika da uzun söyledim. Otuz saniyede soran var.
Kumsal’ın insanlarda sevdiği birkaç şey
- Merak ederken sınırı bilmek,
- Karşısındakini düzeltmeye çalışmamak,
- Her konuyu özel hayata bağlamamak,
- Dinlerken hemen kendi hikâyesine geçmemek,
- Kimliği görüp insanı unutmamak.
Masaya Yeni Bir Tabak Geldi, Söyleşi Biraz Durdu
Tam o sırada masaya sıcak bir tabak geldi. Söyleşi birkaç dakika dağıldı.
Kumsal tabağa baktı.
Kumsal: Bunu şimdi yemeden devam edersem çok üzülürüm.
— Röportaj durabilir.
Kumsal: İlk kez doğru karar verdiniz.
Birkaç dakika konuşmadık.
Aslında kayıt açıktı ama konuşacak pek bir şey olmadı.
Çatal sesleri.
Yan masada kahkaha.
Sonra Kumsal birden sordu:
Kumsal: Siz insanlarla röportaj yaparken yemek yiyor musunuz?
— Normalde hayır.
Kumsal: Çok kötü işmiş.
“Ben Kendimi Çok Ciddiye Alamıyorum”
— Kendini nasıl tarif edersin?
Kumsal: Çok zor soru.
— Neden?
Kumsal: Çünkü kendini tarif eden insanlar bana biraz korkutucu geliyor.
— Hiç mi cevabın yok?
Kumsal: Var. Sabırsızım. Çok konuşuyorum. Bazen gereksiz alınıyorum. Beş dakika sonra unutuyorum. Bir de kendimi çok ciddiye alamıyorum.
— Bu iyi bir şey mi?
Kumsal: Genelde. Ama bazı yerde de ciddiye almak lazım kendini. Onu geç öğrendim.
— Ne zaman?
Kumsal: Yaş söylemeye çalışıyorsun yine.
— Hiç öyle bir niyetimiz yoktu.
Kumsal: İnanmadım.
Rum Trans Kumsal İçin “Kendin Olmak” Ne Demek?
Klişe olduğunu bile bile sorduk.
— Kendin olmak deyince ne anlıyorsun?
Kumsal: Hiçbir şey.
— Güzel başladık.
Kumsal: Çünkü çok büyük laf. İnsan her yerde aynı değil ki. Ailenin yanında başkasın, arkadaşının yanında başka. İş yaparken başka. Evde yalnızken başka.
— O zaman hangisi gerçek?
Kumsal: Hepsi.
Biraz bekledi.
Kumsal: Bence kendin olmak demek her yerde aynı davranmak değil. Davranışın değişse bile kendinden utanmamak olabilir. Bilmiyorum. Şimdi çok filozof gibi oldum.
— Fena değildi.
Kumsal: Silmeyin bunu.
“Kendin olmak her yerde aynı kişi olmak değil belki. Değişirken de kendinden utanmamak.”
İnsanların Bakışıyla Yaşamak Meselesi
— İnsanların bakışlarını çok fark ediyor musun?
Kumsal: Etmemeyi öğrendim diyeyim.
— Tam olarak alışılıyor mu?
Kumsal: Hayır.
Cevap hızlı geldi.
Kumsal: Buna “alıştım” diyen varsa helal olsun. Ben alışmadım. Ama her bakışı da kendimle ilgili sanmamayı öğrendim.
— Eskiden öyle miydi?
Kumsal: Eskiden biri baktığında hemen kafamda hikâye kuruyordum. “Bunu düşündü, kesin şunu dedi.” Belki kadın elbisemi beğendi. Belki arkamdaki adama bakıyor. Nereden biliyorum?
— Şimdi?
Kumsal: Şimdi çoğunu bırakıyorum.
Bir saniye durdu.
Kumsal: Çoğunu dedim bak. Hepsini değil.
Meyhanenin Gürültüsü Bazen Cümleleri Yuttu
Gecenin ilerleyen bölümünde müzik biraz yükseldi. Soruların birkaçını iki kere sormak zorunda kaldık.
— En çok neye güldün son zamanlarda?
Kumsal duymadı.
Kumsal: Ne?
Soruyu tekrar ettik.
Kumsal: Vallahi hatırlamıyorum.
Yan masadan büyük bir kahkaha geldi.
Kumsal oraya baktı.
Kumsal: Bak mesela buna güldüm. Neye güldüklerini bilmiyorum ama.
— Çok kolay olmadı mı?
Kumsal: Hayat zor zaten, gülmek kolay olsun.
“Her Masanın Bir Gizli Konusu Var”
— Meyhanede insanları izler misin?
Kumsal: Çok.
— Neye bakarsın?
Kumsal: Masanın hikâyesini tahmin etmeye çalışırım. Sevgili mi, eski sevgili mi, arkadaş mı. Birisi niye sessiz. Biri niye sürekli telefona bakıyor.
— Yanıldığın oluyor mu?
Kumsal: Kesin sürekli yanılıyorum. Ama kimseye sormadığım için öğrenmiyorum.
— Her masanın hikâyesi var mı?
Kumsal: Her masanın gizli konusu var bence.
— Gizli konu?
Kumsal: Evet. Dışarıdan bakınca başka şey konuşuyorlar gibi. Ama masanın asıl konusu başka. Mesela dört kişi oturuyor, herkes tatilden konuşuyor. Asıl mesele iki kişinin küs olması belki.
Bir yudum aldı.
Kumsal: Şimdi bütün masalar paranoyak olacak bunu okuyunca.
Arkadaşlık Konusunda Kumsal Biraz Keskin
— Çok arkadaşın var mı?
Kumsal: Tanıdığım çok insan var.
— Aynı şey değil diyorsun.
Kumsal: Hiç değil.
— Arkadaş dediğin kim?
Kumsal: Yanında susabildiğin insan olabilir.
— Bu cevap çok kullanılıyor.
Kumsal: Ne yapayım doğruysa?
— Başka?
Kumsal: Kötü gününde seni dinleyip ertesi gün bunu başkasına anlatmayan biri. Çok önemli.
— Güven yani.
Kumsal: Evet ama güven kelimesi çok büyük. Ben küçük şeylere bakıyorum.
— Mesela?
Kumsal: Sana verdiğim küçük bir bilgiyi bile koruyor musun? Ben olmadığım masada nasıl konuşuyorsun? Arkadaşlık biraz orada belli.
Kumsal’a göre yakınlığın küçük işaretleri
- Sessizlikte rahatsız olmamak.
- Sürekli açıklama yapmak zorunda kalmamak.
- Özel konuşulanı başka masaya taşımamak.
- Kötü günlerde hemen çözüm vermeye çalışmamak.
- Uzun süre görüşülmese bile hesap tutmamak.
Aşk Konusuna Girince Cevaplar Kısaldı
— Aşk?
Kumsal: Geçelim.
— Neden?
Kumsal: Çünkü bütün röportajların sonunda aşk soruluyor.
— Biz ortasında sorduk.
Kumsal: Daha kötü.
— Hiç konuşmayacak mısın?
Kumsal: Konuşurum da ne soracaksın?
— Zor mu?
Kumsal: Ne?
— Aşk.
Kumsal: Elektrik faturası da zor.
Gülmeye başladı.
Kumsal: Bak aşk hakkında güzel cümle kuramayacağım bu gece.
“Bir İnsanın Yanında Rol Yapmıyorsam, Tamamdır”
Bir süre sonra konu kendiliğinden yine ilişkilere geldi.
Kumsal: Benim için önemli olan rahatlık galiba.
— Nasıl bir rahatlık?
Kumsal: Sürekli iyi görünmek zorunda hissetmemek. Sürekli komik olmak zorunda değilim. Sürekli güçlü de değilim.
— İnsanlar seni güçlü biri olarak görüyor mu?
Kumsal: Evet, çok sinir oluyorum ona da.
— Neden?
Kumsal: Çünkü “sen güçlüsün” bazen “sen halledersin, ben ilgilenmeyeyim” anlamına geliyor.
Cümlenin ardından birkaç saniye sustu.
Kumsal: Ama bak bu doğru bir cümle oldu. Bunu yaz.
“Bazen ‘sen güçlüsün’ demek, insanı yalnız bırakmanın daha güzel söylenmiş hali oluyor.”
Geçmişe Dönmek İster miydi?
— Geçmişte bir zamana dönebilsen döner miydin?
Kumsal: Hayır.
— Hiç düşünmeden söyledin.
Kumsal: Çünkü geçmişi romantikleştiriyoruz. Fotoğrafa bakıyorsun, “ne güzel zamanmış” diyorsun. O gün ne kadar sinirli olduğunu unutmuşsun.
— Hiç özlediğin dönem yok mu?
Kumsal: İnsanları özlüyorum. Dönemi değil.
— Güzel ayrım.
Kumsal: Bazen güzel konuşuyorum bak.
Rum Trans Kumsal’ın Sofra Meselesi
Yemek masası Kumsal için yalnızca yemek yenilen bir yer değil belli ki. Konuşmanın birçok noktasında yine masaya döndü.
— Neden masa bu kadar önemli sence?
Kumsal: Çünkü insanlar masa etrafında başka oluyor.
— Nasıl?
Kumsal: Acele azalıyor. En azından iyi masada. Yemek bahane biraz. Birisi bir şey anlatıyor. Sonra başka biri hatırlıyor. Konu uzuyor.
— Kalabalık masa mı, küçük masa mı?
Kumsal: Dört kişi.
— Çok net.
Kumsal: Beşinci kişi gelince iki ayrı sohbet başlıyor.
— Üç?
Kumsal: Üç de güzel. İki bazen fazla ciddi.
— Altı?
Kumsal: Toplantı.
— On?
Kumsal: Düğün.
“İnsanlar Beni Tanıyınca Daha Sıradan Buluyor”
— İlk izlenimle gerçek sen arasında fark var mı?
Kumsal: Çok.
— İnsanlar seni nasıl görüyor ilk başta?
Kumsal: Daha iddialı galiba. Daha böyle… ne denir, mesafeli belki.
— Gerçekte?
Kumsal: Evde eşofmanla üç saat aynı diziyi izleyen insanım.
— Hayal kırıklığı mı oluyor?
Kumsal: Bence oluyor. İnsanlar beni tanıyınca daha sıradan buluyor.
— Rahatsız ediyor mu?
Kumsal: Hayır, sıradanlık güzel bir şey. Sürekli ilginç olmak çok yorucu.
“Sürekli ilginç olmak çok yorucu.”
Sosyal Medyadaki Kumsal ile Masadaki Kumsal Aynı mı?
— Sosyal medyada insanlar seni doğru tanıyor mu?
Kumsal: Hayır. Nasıl tanısın?
— Paylaştığın kişi sen değil misin?
Kumsal: Benim ama seçilmiş hali.
— Bilerek mi seçiyorsun?
Kumsal: Herkes seçiyor. Kimse kavga ettikten beş dakika sonraki suratını koymuyor mesela. Güzel çıktığımızı koyuyoruz.
— Hiç rahatsız ediyor mu bu?
Kumsal: Bazen. Çünkü insanlar seni paylaşımından tanıdığını sanıyor. Sonra karşılaşıyoruz, “sen böyle değilsin” diyor.
— Ne diyorsun?
Kumsal: “Evet.”
Kumsal’ın En Sevmediği Soru
— Sana sorulmasından en çok sıkıldığın soru ne?
Kumsal: “Pişman olduğun bir şey var mı?”
— Neden?
Kumsal: Çünkü ne diyeceksin? Var tabii. Herkesin var. Sonra bir tane seçip dramatik hikâye anlatman bekleniyor.
— Peki var mı?
Kumsal: Bak yine sordun.
— Haklısın.
Kumsal: Bir de “hayat felsefen nedir?” var.
— Onu soracaktık.
Kumsal: Sakın.
Peki Hayat Felsefesi Olmadan Nasıl Yaşıyor?
Sormayacağımıza söz verdik ama konu kendiliğinden oraya geldi.
Kumsal: İnsan her şeye bir motto bulmak zorunda değil bence.
— Plansız mı yaşıyorsun?
Kumsal: Yok, plan yapıyorum. Ama planla hayat felsefesi aynı değil.
— Yarın için planın var mı?
Kumsal: Var.
— Ne?
Kumsal: Geç kalkmak.
— Bu plan sayılır mı?
Kumsal: Benim için çok ciddi plan.
Gecenin Sonuna Yaklaşınca Konuşma Daha Da Dağıldı
Masa kalabalıklaştı. Birkaç kişi selam vermek için geldi. Röportajı durdurup tekrar başladık.
Bir noktada Kumsal mikrofonu işaret etti.
Kumsal: O hâlâ kayıt mı yapıyor?
— Evet.
Kumsal: Ben son on dakikadır röportajda olduğumu unuttum.
— Fark ettik.
Kumsal: Güzel. Demek gerçek söyleşi şimdi başladı.
Sonra tekrar masaya döndü.
“Benden Beş Yıl Sonrasını Sormayın”
— Beş yıl sonra kendini nerede görüyorsun?
Kumsal: Hayır.
— Soruyu daha bitirmedik.
Kumsal: Biliyorum, bu soruyu tanıyorum.
— Hiç mi plan yok?
Kumsal: Beş yıl çok uzun. Beş yıl önce düşündüğüm şeylerin yarısını bugün istemiyorum.
— Yakın gelecek?
Kumsal: Daha sakin olmak isterim.
— Hayat mı sakin olsun, sen mi?
Kumsal: Ben. Hayatın sakinleşeceğine pek güvenmiyorum.
“Hayat sakinleşir mi bilmiyorum. Ben biraz sakinleşsem yeter.”
Söyleşinin Son Sorusu Biraz Geç Geldi
Masadaki tabakların çoğu toplanmıştı. Müzik devam ediyor ama ilk saate göre daha yumuşak geliyordu kulağa. Belki biz alışmıştık.
— Bu akşamdan aklında ne kalacak?
Kumsal masaya baktı.
Kumsal: Bu tabak.
— Hangisi?
Kumsal: Topladılar.
— Ciddi soruyoruz.
Kumsal: Ben de ciddi söyledim.
Biraz düşündü.
Kumsal: Sohbet kalır herhalde. Bir de insanlar. Zaten akşamdan başka ne kalıyor?
— Fotoğraflar?
Kumsal: Fotoğrafa ertesi gün bakarsın. Sohbet bazen yıllar sonra geliyor aklına.
Belek Meyhanesinde Rum Trans Kumsal ile Söyleşinin Ardından
Söyleşi bitti dediğimiz anda aslında konuşmaya devam ettik. Kaydı kapattık. Kumsal birkaç dakika sonra yeniden başka bir konu açtı. Muhtemelen söyleşinin en güzel cümlelerinden bazıları kayıttan sonra söylendi.
Olur böyle.
Hatta çoğu zaman olur.
İnsan önünde mikrofon olduğunu unutunca daha başka konuşuyor.
Belek meyhanesinde Rum Trans Kumsal ile yaptığımız söyleşi de başından sonuna kadar düzgün ilerleyen bir soru-cevap olmadı. Olmasını da istemedik zaten.
Kimlik konuştuk.
Masaları.
Arkadaşlığı.
İnsanların bakışlarını.
Geçmişi biraz.
Aşkı konuşmaya çalıştık ama pek konuşamadık.
Kahveyi bile konuştuk.
Arada yemek yendi.
Soru unutuldu.
Cevap başka yere gitti.
Sonra geri döndü.
Bazen.
Kumsal’dan Masada Kalan Cümleler
- “Sürekli ilginç olmak çok yorucu.”
- “İnsanları özlüyorum, dönemi değil.”
- “Her masanın bir gizli konusu var.”
- “Kimliği görüp insanı unutmamak lazım.”
- “Hayat sakinleşir mi bilmiyorum, ben biraz sakinleşsem yeter.”
Rum Trans Kumsal’ın Anlattığı Şey Belki de Sıradan Bir Akşamdı
Büyük hikâyeler çıkarmak kolay.
Bir masaya oturursun, karşıdaki insanın her cümlesinden büyük anlam üretirsin. Sonra söyleşiyi dramatik bir finalle bitirirsin.
Ama Kumsal’ın anlattığı şeylerin çoğu aslında sıradandı.
Arkadaşına güvenmek.
İnsanların bakışından yorulmak.
Geçmişteki bazı insanları özlemek.
Yarın geç kalkmak istemek.
Kendini her yerde aynı hissetmemek.
Masada fazla kişi olduğunda rahatsız olmak.
Bir şarkıyı duyup eskiden birini hatırlamak.
Belki de söyleşiyi ilginç yapan şey tam olarak buydu.
Kumsal kendisini büyük bir hikâyeye çevirmeye çalışmadı.
“Ben buyum” deyip bırakmadı da.
Cevap verdi.
Sonra cevabını değiştirdi.
Bazen kendi söylediğine itiraz etti.
“Az önce bunu demedim mi?” diye sordu hatta bir noktada.
Demişti.
Ama biraz başka söylemişti.
Bir Kimlik Hikâyesinden Çok Bir İnsan Hikâyesi
Rum Trans Kumsal ile konuşurken kimlik elbette masadaydı. Gizlenmedi. Üzerinden de atlanmadı.
Ama masada sadece o yoktu.
Kumsal’ın mizahı vardı.
Sabırsızlığı.
Bir soruyu beğenmediğinde yüzüne hemen gelen ifade.
Yemeği geldiğinde röportajı durdurması.
Eski şarkılarda biraz dalıp gitmesi.
Kendi kurduğu ciddi bir cümleden hemen sonra şaka yapması.
İnsan dediğin zaten biraz böyle bir toplam.
Tek başlık yetmiyor.
Tek etiket hiç yetmiyor.
Meyhane Masası Toplanırken
Gece sona yaklaşırken masanın üzerinde yalnız birkaç bardak kalmıştı.
Kumsal çantasını sandalyenin arkasından aldı.
Sonra masaya baktı.
Kumsal: Bitti mi?
— Bitti.
Kumsal: Emin misiniz?
— Şimdilik.
Kumsal: Güzel.
Sonra iki saniye bekledi.
Kumsal: Çok saçma şeyler söyledim mi?
— Birkaç tane.
Kumsal: Onları kesin yazın.
Gülerek kalktı.
Belki söyleşinin en doğru finali de buydu.
Son Söz
Belek Meyhanesinde Rum Trans Kumsal ile söyleşi, hazırlanmış cevapların değil, masanın ritmine göre ilerleyen bir konuşmanın hikâyesine dönüştü. Bazen ciddi, sonra birden komik. Bir yerde konu dağıldı, başka yerde beklenmedik kadar kişisel oldu. Bazı cümleler düzgün değildi belki. Zaten akılda kalanlar da çoğu zaman en düzgün cümleler olmuyor. Kumsal’ın dediği gibi; fotoğrafa ertesi gün bakarsın. Sohbet ise bazen yıllar sonra geliyor aklına.
Daha masaya oturduk tam oturmadık aslında. Kumsal birileriyle selamlaşıyor, garson bir şey soruyor, arkadan müzik geliyor biraz fazla. Söyleşi böyle başladı yani. Düzgün bir başlangıç olmadı. Zaten sonra da çok düzgün gitmedi.
Rum Trans Kumsal karşımızda oturuyor ama bir yandan yan masayı dinliyor gibi, bir yandan da önündeki tabağa bakıyor. İlk soruyu soruyoruz, cevap vermeden başka bir şey söylüyor.
Kumsal: Önce bir şey söyleyeyim, beni çok ciddi yazmayın.
— Neden?
Kumsal: Çünkü ciddi biri değilim ben çok. Yani gerektiğinde ciddiyim de sürekli değil. Sürekli ciddi insan zaten yorucu biraz.
Bir röportaj masası gibi değildi açıkçası. Tabak var, bardak var, biri gelip selam veriyor. Soru soruluyor ama cevap bazen beş dakika sonra geliyor. Kumsal bir konudan ötekine geçiyor durmadan.
“Ben Meyhanede Daha Rahat Konuşuyorum Galiba”
— Meyhane ortamında konuşmak sana daha rahat mı geliyor?
Kumsal: Evet, çünkü burada kimse çok resmi değil. Şimdi bir ofiste otursak mesela ben kendimi kasardım biraz. Burada yok. Birisi bağırıyor, biri şarkıya katılıyor. Sen de daha normal konuşuyorsun.
— Normal konuşmak ne demek?
Kumsal: Bilmiyorum işte. Cümleyi düzeltmeden konuşmak mesela. Şimdi ben bir şey söylüyorum, sonra “yanlış söyledim” demiyorum. Devam ediyorum.
— Röportaj için iyi mi bu?
Kumsal: Bence daha iyi. Çok düzgün röportaj okuyunca insanın canı sıkılıyor. Herkes hayatını çözmüş gibi konuşuyor. Kim çözmüş ki?
Kimlik Sorusu Gelince Önce Güldü
— Rum ve trans kimliğin birlikte sana nasıl hissettiriyor?
Kumsal bir an güldü.
Kumsal: Çok büyük soru sordun daha ikinci dakikada.
— Zor mu?
Kumsal: Yok zor değil de, nasıl anlatayım şimdi. Ben buyum yani. Sabah kalkınca “bugün Rum ve trans olarak nasıl hissediyorum” diye düşünmüyorum ki.
— Ama insanların yaklaşımı farklı oluyor mu?
Kumsal: Oluyor tabii. İnsanlar bazen sadece bir tarafını görüyor. Birisi Rum olduğuma takılıyor. Birisi trans olduğuma. Birisi ikisine birden. Sonra ben orada insan olarak nereye gittim bilmiyorum.
— Yorucu mu bu?
Kumsal: Bazen çok. Bazen hiç umurumda olmuyor.
“İnsanlar seni bir kelimeyle anlamak istiyor bazen. Ben de diyorum ki o kadar kolay değil bu.”
“Bana Çok Saçma Sorular Soruldu”
— Sana en saçma ne soruldu?
Kumsal: Hangisini söyleyeyim?
— Çok mu?
Kumsal: Çok. Bazen insanlar daha tanışmadan özel soru soruyor. Ben adını yeni öğrendim, o benim hayatımın bütün detayını merak ediyor.
— Cevap veriyor musun?
Kumsal: Eskiden veriyordum. Sonra niye cevap veriyorum dedim. Ben sana sormuyorum ki bunları.
— Sınır koymayı sonradan mı öğrendin?
Kumsal: Evet. Biraz geç öğrendim hatta. İnsan herkese açıklama borcu varmış gibi hissediyor bazen. Yokmuş meğer.
Burada bir süre sustu. Sonra masadaki zeytine uzandı.
Kumsal: Bu zeytin çok iyi bu arada.
— Konu değişti.
Kumsal: Değişsin.
Meyhane Masasında Konular Zaten Düz Gitmiyor
Biz soru hazırlamıştık ama Kumsal soruların yarısını başka yere götürdü. Aile diye sorduk, eski şarkılara geldi. Arkadaşlık dedik, masa düzeninden bahsetti. Sosyal medya sorduk, kahveye geçti.
— Konuyu çok değiştiriyor musun normalde de?
Kumsal: Evet.
— Farkında mısın?
Kumsal: Şimdi oldum.
— İnsanlar kızıyor mu?
Kumsal: Arkadaşlar alıştı. Bazen biri “Kumsal konu bu değildi” diyor. Ben de diyorum biliyorum ama aklıma bu geldi.
Söyleşide konu nerelere gitti?
- Kimlik ve insanların merakı,
- Eski şarkılar ve çocukluk,
- Arkadaşlıkta güven,
- Sosyal medyada görünen hayat,
- Meyhane masalarında konuşulan şeyler,
- Bir ara kahve yapamaması.
“Ben Çok İyi Kahve Yapamıyorum”
— Kahve nereden çıktı?
Kumsal: Bilmiyorum. Sen kimlik sordun, ben kahveye geldim.
— Gerçekten kötü mü yapıyorsun?
Kumsal: Çok kötü. İnsanlar içiyor ama yüzünden belli oluyor.
— Öğrenmedin mi?
Kumsal: Her şeyi öğrenmek zorunda mıyım?
— Değilsin.
Kumsal: Tamam o zaman.
Bu sırada yan masadan kahkaha geldi. Kumsal dönüp baktı.
Kumsal: Bak şimdi onların konusu daha güzel kesin.
“Her Masada Bir Şey Saklanıyor Bence”
— İnsanları izler misin?
Kumsal: Çok.
— Ne görüyorsun?
Kumsal: Her masada başka bir mesele var. Dışarıdan dört arkadaş gibi görünüyor ama biri birine kızgın mesela. Birisi sevgilisinden ayrılmış ama söylemiyor. Biri telefonu ters koymuş, mesaj bekliyor belki.
— Çok hikâye kuruyorsun.
Kumsal: Evet, doğru olduklarını da bilmiyorum zaten.
— Soruyor musun hiç?
Kumsal: Yok canım. O kadar da değil.
Biraz bekledi.
Kumsal: Gerçi bazen soruyorum.
Arkadaşlık Deyince Cümleleri Biraz Ciddileşti
— Yakın arkadaş senin için ne demek?
Kumsal: Zor zamanda aradığın kişi.
— Klişe oldu.
Kumsal: E ne yapayım. Bazı klişeler doğru.
— Başka?
Kumsal: Ben yokken beni koruyan insan. Bu önemli.
— Nasıl yani?
Kumsal: Herkes yanındayken iyi. Sen masada yokken biri senin hakkında bir şey söylediğinde arkadaşın ne yapıyor? Orada belli biraz.
— Çok arkadaşın var mı?
Kumsal: Tanıdığım çok kişi var. Arkadaş başka.
— Az mı?
Kumsal: Yeter kadar.
“Yanında seni seven çok olur. Sen yokken seni seven biraz daha önemli.”
Eski Şarkı Çalınca Bir Anda Sustu
Konuşmanın ortasında arkadaki müzik değişti.
Kumsal bir anda konuşmayı bıraktı.
— Ne oldu?
Kumsal: Bu şarkı.
— Seviyor musun?
Kumsal: Seviyorum da başka bir şey. Eskiye götürüyor.
— Nereye?
Kumsal: Tam yer söyleyemem. Bir masa geliyor aklıma. Birkaç insan. Sonra biraz çocukluk gibi.
— Şarkılar seni çok etkiliyor mu?
Kumsal: Çok. Koku da etkiliyor. Bir yemek kokusu geliyor, yıllar önceki yere gidiyorsun. Saçma biraz.
— Saçma değil.
Kumsal: Tamam o zaman güzel.
“Geçmişe Dönmek İstemem”
— Geçmişe dönebilseydin gider miydin?
Kumsal: Hayır.
— Çok hızlı cevap.
Kumsal: Çünkü geçmiş güzel diye hatırlanıyor. O günleri yaşarken o kadar güzel değildi belki.
— Hiç mi özlemiyorsun?
Kumsal: İnsanları özlüyorum. Zamanı değil.
— Bazı kararları değiştirmek?
Kumsal: Onu düşünürsen çıkamazsın işin içinden. Bir şeyi değiştiriyorsun, başka şey değişiyor. Ben uğraşamam.
— Çok kolay bıraktın konuyu.
Kumsal: Çünkü yemek geldi.
Sosyal Medyadaki Kumsal Gerçek Kumsal mı?
— Sosyal medyada görünen senle buradaki sen aynı mı?
Kumsal: Aynı kişi ama aynı hali değil.
— Ne demek?
Kumsal: Ben oraya güzel çıktığım fotoğrafı koyuyorum tabii. Sabah yeni uyanmış halimi niye koyayım?
— O zaman insanlar seni tam tanımıyor.
Kumsal: Kim kimi tam tanıyor zaten?
— İnsanlar seni görünce şaşırıyor mu?
Kumsal: Bazen “sen daha komiksin” diyorlar.
— İyi bir şey mi?
Kumsal: Bence evet. “Fotoğraftan kötüsün” demelerinden iyi.
Aşk Sorusu Geldi Ama Pek İlerlemedi
— Aşka gelelim.
Kumsal: Gelmeyelim.
— Neden?
Kumsal: Çünkü herkes aşk soruyor.
— Seviyor musun?
Kumsal: Neyi?
— Aşkı.
Kumsal: Bu nasıl soru?
— Haklısın.
Kumsal: Ben ilişkide rahat olmayı seviyorum. Sürekli kendini kanıtlamak çok yorucu.
— Güven?
Kumsal: Güven lazım tabii ama “güven çok önemli” demek de kolay. Uygulaması zor.
— Kıskanç mısın?
Kumsal: Biraz.
İki saniye sonra ekledi.
Kumsal: Belki birazdan fazla.
“Yanında sürekli rol yapmıyorsam iyi. Gerisi sonra.”
“Güçlü Görünmek Bazen Çok Yoruyor”
— İnsanlar seni güçlü biri görüyor mu?
Kumsal: Çok söylüyorlar.
— Hoşuna gidiyor mu?
Kumsal: Eskiden gidiyordu. Şimdi bazen gitmiyor.
— Neden?
Kumsal: Çünkü “sen güçlüsün” deyip bırakıyorlar. Sanki güçlüysen üzülmezsin. Yardıma ihtiyacın olmaz.
— Oluyor mu?
Kumsal: Oluyor tabii. Herkesin olur.
— Söylüyor musun?
Kumsal: Eskiden pek değil. Şimdi biraz daha söylüyorum.
— İyi geliyor mu?
Kumsal: Bazen. Bazen de söylediğine pişman oluyorsun. İnsanlık hali.
“Güçlü görünmek güzel de bazen kimse senin yorulduğunu anlamıyor.”
Meyhane Masasının En Güzel Tarafı Ne?
— Bu masada en sevdiğin şey ne?
Kumsal: Masa olması.
— Çok açıklayıcı oldu.
Kumsal: Şaka yapıyorum. Masada insanlar uzun oturuyor ya, onu seviyorum. Hemen kalkmıyorlar.
— Kalabalık masa sever misin?
Kumsal: Çok değil.
— Kaç kişi ideal?
Kumsal: Dört.
— Beş?
Kumsal: Beşte iki sohbet başlıyor.
— Altı?
Kumsal: Ben eve giderim.
“Sürekli İlginç Olmak Zorunda Değilsin”
— İnsanlar seni ilginç buluyor mu?
Kumsal: İlk tanışınca evet galiba.
— Sonra?
Kumsal: Sonra sıradan olduğumu görüyorlar.
— Rahatsız ediyor mu?
Kumsal: Hayır. Sıradanlık güzel. Ben de evde oturuyorum, dizi izliyorum, markete gidiyorum. Sürekli dramatik bir şey yaşamıyorum.
— Sosyal medyada öyle görünmüyor olabilir.
Kumsal: Çünkü market poşetiyle fotoğraf koymuyorum.
— Koysan?
Kumsal: Çok gerçekçi olur ama takipçi kaçar.
Gelecek Sorusu Kumsal’ın Hiç Hoşuna Gitmedi
— Beş yıl sonra kendini nerede görüyorsun?
Kumsal: Hayır.
— Daha bitmedi soru.
Kumsal: Biliyorum o soruyu. Sevmiyorum.
— Neden?
Kumsal: Beş yıl çok uzun. Beş yıl önceki ben bugünkü hayatımı tahmin etmiyordu ki.
— Bir yıl sonra?
Kumsal: Daha sakin olmak isterim.
— Nerede?
Kumsal: Nerede olduğumdan çok nasıl olduğum önemli.
— Bu biraz düzgün cümle oldu.
Kumsal: Arada oluyor bana.
Söyleşinin Sonlarına Doğru Herkes Konuşmaya Başladı
Masa biraz kalabalıklaştı. Birileri gelip selam verdi. Yan taraftan şarkı isteği geldi. Söyleşi de artık röportajdan çok normal sohbete döndü.
— Yoruldun mu?
Kumsal: Röportajdan mı?
— Evet.
Kumsal: Hayır da konuşmaktan biraz.
— Sen çok konuşuyorsun zaten.
Kumsal: Bunu herkes söylüyor.
— Doğru mu?
Kumsal: Doğru ama duymak istemiyorum.
Son Soruda Cevap Biraz Yarım Kaldı
— Bu geceyi hatırladığında ne kalacak?
Kumsal birkaç saniye masaya baktı.
Kumsal: İnsanlar kalıyor bence.
— Nasıl?
Kumsal: Mekânı unutuyorsun bazen. Ne yediğini de. Ama biri bir cümle söylüyor, o kalıyor.
— Bu söyleşiden hangi cümle kalır?
Kumsal: Bilmiyorum.
Bir süre sustu.
Kumsal: Belki bu kalır.
— Hangisi?
Kumsal: Bilmiyorum dediğim.
Masadan Geriye Kalan Birkaç Cümle
- “Herkese açıklama borcun yokmuş.”
- “İnsanları özlüyorum, zamanı değil.”
- “Sürekli ilginç olmak yorucu.”
- “Her masanın başka bir meselesi var.”
- “Yanında rol yapmıyorsam iyi.”
Belek Meyhanesinde Rum Trans Kumsal ile Söyleşinin Sonu
Kaydı kapatınca Kumsal ilk olarak “çok kötü konuştum mu?” diye sordu.
Sonra cevap beklemeden başka bir şey anlatmaya başladı.
Söyleşi bitti ama sohbet bitmedi yani.
Belki zaten iyi söyleşi böyle oluyor biraz. Her soru cevaplanmıyor. Bazı cevaplar başka soruya gidiyor. Bir yerde konu kayboluyor, sonra hiç beklemediğin yerde geri geliyor.
Belek Meyhanesinde Rum Trans Kumsal ile söyleşi de öyleydi.
Çok düzgün değildi.
Bazen cümleler yarım.
Bazen gereksiz uzadı.
Bazen bir soru iki kere soruldu çünkü müzikten duyulmadı.
Bir yerde yemek geldi, konu tamamen gitti.
Sonra geri geldi.
Biraz.
Kumsal ciddi bir şey söyledi, hemen ardından kendisi bozdu cümlenin havasını.
Bazen iyi de oldu bu.
Çünkü insan her dakika büyük laflar söylemiyor zaten.
Bazen sadece zeytini beğeniyor.
Bazen eski bir şarkıya dalıyor.
Bazen “bilmiyorum” diyor.
Sonra yine konuşuyor.
Rum Trans Kumsal ile meyhane masasındaki konuşmadan geriye çok büyük bir sonuç çıkarmaya gerek yok belki. Bir insan oturdu, anlattı. Bazen kendinden, bazen başkalarından. Bazı cümlesini beğenmedi. Bazısını tekrar söyledi. Sorulardan birini hiç cevaplamadı. Çok düzgün bir hikâye çıkmadı ortaya. Ama zaten hayat da o kadar düzgün ilerlemiyor ki. Masanın sonunda kalan biraz sohbet, biraz kahkaha ve yarım cümleler oldu. Fena da olmadı.
